Overkokende chili en het blauw van de zee en de liefde

Afgelopen vrijdag liep het al tegen enen in de middag voor ik dan eindelijk mijn rugzak inpakte, mijn sjaal vergat maar de partituren gelukkig niet, en racete richting boot naar Ameland. Voor de tweede keer mocht ik mee met Ameland Acappela, en waar ik vorig jaar vooral in spanning zat, was het nu vooral een prettig vooruitkijken naar wat er nu dan komen zou.

Een groot deel van de mensen kende ik nu, en het begroeten met veel armen en zoenen en enthousiaste uitroepen van plezier was nu geen activiteit waar ik van opkeek, maar vooral een happening waar ik zelf actief aan meewerkte. Ook het kleine deel van de groep dat ik drie weken eerder nog gezien had, benaderde dit startritueel alsof we elkaar minstens een jaar niet hadden gezien.

De toon werd, zogezegd, direct gezet, de verhoudingen waren duidelijk en het stapelbed was zelfs al half en half gereserveerd. Ik lag naast N., die daardoor totaal onterecht van hevig snurken werd verdacht, maar ja, toegeven dat ik het ben, kan natuurlijk zorgen voor minpunten op de selectielijst voor een volgende keer. Sorry, N.

Maar dan het zingen nog. De ‘ripe and fresh tomatoes’ uit het lied ‘Chili Con Carne’ leken op vrijdag nog een beetje op cherrytomaatjes die net iets te lang gelegen hadden. De noten in ‘Blue’ sprongen regelmatig onder mijn vingers weg en ‘Don’t stand so close to me’ leek een metafoor voor een liedje dat mij liever uit de buurt hield. Gelukkig was er ‘To make you feel my love’ en daar hebben we altijd alles voor over, en over liefde zeg je sowieso geen nare dingen.

Dirigent Juliëtte was echter flabbergasted en sprong enthousiast voor ons langs. Zo fijn dat wij zo hard hadden gestudeerd in de maanden voorafgaand aan dit muzikale avontuur. Evengoed kregen we er op magistraal energieke wijze van langs tijdens de repetities, al hadden we zelf totaal niet in de gaten dat we steeds resoluut op de juiste plek van de notenbalk werden gezet. Wat deed ze dat lieflijk, wat lachte ze er vriendelijk bij en wat deed ze bijzondere dansjes. Stiekem werden we allemaal een beetje verliefd op Juliëtte, en deden alles ‘to make her feel our love’.

Hard werken en liederlijk ontspannen was het, dit weekend, waarin de liedjes steeds fijner gingen lopen, met steeds een stukje meer beheerste ingrediënten van dat ene wel heel speciale lied. Het kloppen, mixen, roeren, de ritmes, de refreinen, het werd duidelijk dat we werkten aan een tweede Michelinster voor de muziek. En vanmiddag was er dan publiek dat naar ons miniconcert kwam luisteren. Stoelen moesten bijgesleept, de spanning liep op als de temperatuur in een pan chili op inductie.

Juliëtte sleepte ons via een voorafje gebaseerd op Bach, via de ene liefde naar de andere liefde van Joni Mitchel, Sting en Bob Dylan naar die vermaledijde snelkookpan vol chili. Het slotakkoord was een vreugdekreet, en onverwacht de opmaat voor een toetje. Omdat we ons zo knap door het diner hadden gewerkt, kwam nog een keer het Bach-dingetje. En toen was het echt voorbij.

Tijd voor drank. Tijd voor mooie woorden. Tijd voor een dikke knuffel voor E., die dit jaar niet meedeed, maar wel even kwam kijken en de emotionele kraan bij me flink open zette. Bij het drankenkarretje raadde M. me daarom met een uitgestreken gezicht aan ‘iets droogs’ te nemen, al kon dat in mijn geval de stroom niet meer stelpen.

Muziek doet rare dingen met je hart en je brein, dat weet ik intussen, maar toch word ik er steeds weer door verrast. Het totale vergeten van die volle agenda en ander ‘gedoe’, dat je graag eens opzij wilt zetten, maar dat alleen door muziek ook ineens echt even verdwijnt. Het uiten van een ‘ba-bap-ba-ba-da’, waardoor je in een milliseconde in een lied zit. Elkaar met een groepje aankijken op de veerboot, op weg naar huis, en dan toch nog, nog één keer door de liedjes heen. De chili kookt nog één keer over. Bij ‘Blue’ zijn we niet zeker. Juliëtte zegt: ‘We zien wel hoe ver we komen.’

En we gaan. Verder. En verder.

Veel verder. Dan in enig leven zonder muziek.

De chili (sin carne, maar met zoete aardappel) van de Blendettes was een feestje op een bord.

Vakantie tussen het werken door

En dan is het alweer de laatste dag van de herfstvakantie. Het was een weekje lang klussen en plannen, rennen en vliegen, graven en hakselen. Tekenen en overleggen, lezen en schrijven. En omgekeerd. ‘s Avonds afgepeigerd op de bank en ‘s morgens krakend opstaan.

Tegen het eind van de week appte ik collega Y. met een wiskundig probleem. Mijn talig brein is bijzonder ongetraind in het omgaan met oppervlaktematen en maten van omtrek en zoals ik mijn leerlingen altijd voorhoud: in voorkomende gevallen check je beter bij een pro.

Het oppervlakteprobleem werd opgelost en even later kwamen er van haar kant foto’s binnen, van haar huisje in het buitenland. Ze was er heftig aan het klussen geweest en het zag er indrukwekkend uit. Goed bezig geweest, appte ik weer terug en ik vertelde over mijn eigen helse avonturen. Ik stuurde een filmpje van een machine die struiken verwijderde en foto’s van de schutting ‘in progress’.

Ik vertelde over de nieuwe keuken, waarvoor nog één gesprek nodig was en over het feit dat de oude keuken nu vanzelf alvast maar in stukjes brak. ‘Volgende week maar even bijkomen,’ besloot ik het relaas. En ik bedacht dat we ergens toch iets verkeerd deden, en we besloten dat vakantie wel werk leek, en werk intussen vakantie.

Op vrijdag volgde dan het laatste gesprek over de nieuwe keuken. Op zichzelf is dat wel een blogje waard, maar ik ben zuinig op mijn huwelijk. Wat tegelijk de reden is dat ik dat hyperdure werkblad met glimmers en gekleurde steentjes er maar doorgedrukt heb, want anders had de man over dertig jaar nog klaaglijk gezucht dat dat toch eigenlijk mooier was. Nu kan hij er straks minstens dertig jaar verliefd over strelen. En wellicht ook over mij.

Eind februari komt het blad. En de rest van de keuken. En de keuze voor die week is zeer welbewust. ‘Dit jaar’ zou het volgens de keukenboer niet meer worden en de eerste de beste vakantie, pardon, werkweek, is dán pas weer gepland. Kunnen we ervóór nog even uitrusten. Want vakantie is intussen werk, en werk…

…ik mag morgen gelukkig weer beginnen.

Mickey is altijd afgepeigerd. Maar ja, hij heeft dan ook altijd vakantie…

Spicy nootjes in Friesland

‘Alweer een jaar voorbij!’ Zoiets klonk er gisteren in het dorpshuis in het lieflijke Beetsterzwaag. Het is alweer een jaar geleden dat er pre-repetities plaatsvonden voor Ameland Acappella. Een jaar geleden dat ik dat voor het eerst meemaakte.

Ook nu was het weer een tocht door donker Friesland, maar nu met betere TomTom en ik arriveerde dus op tijd. Iets wat me vorig jaar met geen mogelijkheid lukte. Het was fijn om diverse bekenden te zien, iets wat vorig jaar toch ook heel anders was.

Vorig jaar was ik aanvankelijk lichtelijk geïntimideerd, enerzijds door het feit dat ik niemand kende, anderzijds om het niveau van de deelnemers aan dit fijne zangfestival. Bessen en Assen vlogen me om de oren, en ik had het idee dat ik nog niet veel meer deed dan het zoeken van de juiste maat bij het te zingen woord.

Ronduit onder de indruk was ik van een deelneemster, die als mezzo in haar eentje zat. Het leek me doodeng, want het gáát al niet vlekkeloos bij pre-repetities (ook niet bij repetities, trouwens), maar dan ook nog in je eentje die regels en noten moeten uitproberen? Brrr. Respect!

Gisteren waren W. en ik de enige dames in het pand. ‘Wat zing jij?’ vroeg ik, en W. was een alt. ‘Oh.’ deed ik zachtjes. Want dit jaar was ik geen alt, maar mezzo. En dus waren we allebei ‘alleen’. En ik voelde heel even mijn bloeddruk stijgen, maar dat is met mijn gewoonlijke ‘105 over 55’ misschien niet eens zo gek. ‘God zegene de greep’, bedacht ik. En ik zong.

En een uurtje of anderhalf later zong ik nog steeds niet alle noten zuiver, maar het swingende ‘Chili con carne’ galmde toch lekker door het pand en het kon me niet schelen wie me met de pannen, oh sorry, de noten hoorde gooien.

Dat zegt misschien iets over de groep waarmee ik zingen mocht. Het zegt misschien ook wel iets over wat zingen met je doet, zeker in de loop van jaren. Het zei mij in ieder geval, dat ik me enorm heb vermaakt en gruwelijk veel zin heb in het uiteindelijke festijn op Ameland.

Nog drie weken…

Genoeg om de tanden in te zetten

Pluizig verhuisbericht

Iets meer dan een jaar geleden vonden we bij thuiskomst een treurend konijntje bij een zojuist overleden maatje. Willem was niet meer. Stofje werd daardoor het laatste beestje uit een konijnengroep die op zeker moment zelfs wel elf leden telde.

Het besluit werd snel genomen: Stof moest naar binnen. Een konijntje alleen is al niet best, maar een konijntje alleen in een ren buiten is schiere mishandeling. Binnen had hij ons dan nog in de buurt en drie poezen die af en toe een praatje kwamen maken.

Achter in de woonkamer had Stof een klein koninkrijkje, waar hij heerste onder de mahoniehouten eettafel en waar hij de stoelpoten als bomen beschouwde, waarachter hij zich graag dacht te verschuilen. We hadden niet de indruk dat Stofje ongelukkig was, maar ergens knaagde er wel wat.

Twee weken geleden kwam er een e-mailtje binnen van vriendin I. Konijn Kees, partner van Pip, was plotseling overleden. Nu hadden wij een oud mannetje, en zij een oud vrouwtje en als wij nu eens…en dan kijken…en het maakte niet uit waar dan…en wij sloegen aan het denken. Beslissingen over dieren gaan immers niet over één nacht ijs.

Toch waren we er al snel uit. Twee loslopende konijnen in huis vonden we niks en Pip leefde in een prachtige buitenren, die wij niet meer hadden. Het zou nog mooi weer worden, dus Stof kon best nog naar buiten en als we de verwarming uit zouden laten tot het dier verhuisde, wende hij vast extra aan het buiten zijn.

En zo geschiedde. I. kwam met een kleine bestelwagen waar wij toch met enigszins zwaar hart binnenkooi, speeltjes, brokjes, hooi en stro inlaadden. En Stof zelf. En we haalden amper adem. Stof zat eerst nog een dagje binnen. Daarna achter gaas bij Pip, zodat slechts hun neusjes elkaar konden raken. Van elke stap werden we op de hoogte gehouden middels e-mails en foto’s. Nagelbijtend volgden we het proces.

Op zondag gingen ze bij elkaar. Ze piesten in elkaars bak. Ze aten uit elkaars bakje. Stofje veroorzaakte een ‘me too’-momentje, waarop Pip bedeesd liet weten hier niet van gediend te zijn. En dat was dat. Gisterenmiddag ontving ik onderstaande foto. En wat er in de komende tijd nog gebeurt, deze dagen, en alles wat er in gebeurde, zijn al winst. Ook al is het lastig te wennen aan de stilte onder de grote eettafel, en het achterwege blijven van bendes grijs en witte haren op de vloer en de tapijten.

Groeten uit Groningen

Die dame die naar Zweden ging…

Alles was gepland en uitgestippeld: Odense, Götheborg, Stockholm, Malmö en dan weer naar huis. Hotels besproken, de reglementen van een Global Interrailpas nog eens goed doorgelezen, en toen…toen begon het twijfelen. Alles lag nu al vast. Was dat nu wel leuk? En ik kon natuurlijk óók naar Frankrijk, of naar Engeland, of verder nog en zien hoe vriendin Mara woont…

Ik verzon allerlei verhalen in mijn hoofd, maar er was maar één verhaal echt waar: ik wilde eigenlijk alleen maar naar Denemarken. Op de allereerste dag van onze gezamenlijke vakantie reden de man en ik de grens na Flensburg over en zoals alle keren daarvóór, begon er iets te zwellen in mij. Een totale overweldiging. Iets wat vanaf het allereerste bezoek in 2003, precies op die plek gebeurt en blijkbaar niet overgaat.

Toen we weer terug waren in Drenthe, twee weken voor het Interrail-avontuur dat ik in mijn eentje zou beleven, klikte ik langs al mijn reserveringen in Zweden. Alles was te annuleren, en dat was precies wat ik deed. Over Odense twijfelde ik nog even. Het was immers wèl Denemarken. Toch, om een heel nieuwe start te genereren, wiste ik ook die reservering in mijn account.

Op 13 augustus vetrok ik. Geen idee waar ik uit zou komen. Na een nachtje in Hamburg, zou het in ieder geval Denemarken worden. En Denemarken. En Denemarken. En nogmaals…. En dat werd het. Ik zag Aarhus, Frederikshavn, Skagen, Bangsbo, Esbjerg…en zoveel stationnetjes daartussen die me ook nog wel wat leken.

Ik bezocht negen musea, vier kerken, twee botanische tuinen en wat losse bezienswaardigheden die eerder aan mij leken voorbij te trekken dan omgekeerd. Medekoorlid J. meldde op Facebook, waar ik mijn foto’s plaatste, dat ik nu in ieder geval niet kon beweren dat ik niets gezien had en daar heeft hij gelijk in. Ik heb Denemarken, voor zover ik het in tien dagen bestrijken kon, opgezogen, ingeademd, tot me genomen. Ik heb geluisterd, gekeken, gesproken, genoten.

En ik vrees, met niet zo’n grote vreze, dat de volgende bestemming weer niet zo’n grote verrassing zal zijn.

Er is maar één Chef!

Ergens in 2010 was er een personeelsuitje van de school diep in Drenthe. Als ik het me goed herinner, was het op een boerderij-achtig complex, waar verschillende activiteiten georganiseerd werden. Eén van die activiteiten was ‘schilderen’, en zo kwam het dat ik het grootste deel van het uitje doorgebracht heb met mijn doekje en mijn verf, naast een waslijn met handdoeken en ander drogend goed.

Enfin. Het is niet die herinnering die me drijft tot het schrijven van dit stukje. Nee. Mijn eerste werkelijke ontmoeting met Chef vond plaats aan de bar van een van de duistere bijgebouwen, tijdens datzelfde uitje. Ik had net een sapje ontvangen en wilde een slok nemen, toen het glas uit mijn hand werd gediefd. Chef nam een slok, retourneerde grootmoedig het glas en sprak de historische woorden:’Die is ook lekker.’

Oh. Gaat dat zo. Dat was wat ik dacht, maar volgens mij heb ik niets hardop gezegd. Geen idee wie Chef werkelijk was. Ik vond haar altijd wel wat intimiderend, wat stug en terughoudend ook, maar Chef bleek dus ook iemand die zomaar glazen uit je hand greep wanneer zij dat wenselijk achtte. En nee, ik noemde haar toen nog geen Chef. Ik keek wel uit. Pas later, veel later, toen ik langzamerhand wat wijs werd uit die diepe gronden van dat stille water, kreeg Chef haar geuzennaam, en hoeveel cheffen ik nog krijg, er komt er niet snel weer eentje met een hoofdletter.

Waar dat precies aan ligt, vraagt u? Ik moet het antwoord schuldig blijven. Een beetje. In acht jaar hebben we aardig wat min- en pluspunten van elkaar verkend. Misschien is het wel zo dat plus en min nogal eens bij elkaar kwamen, en daardoor zorgden voor nieuwe energie. Ik weet dat zij soms moe van mij werd. Ik soms niet genoeg moe van haar. Feit is: ik ben mijn Chef uitbundig gaan waarderen. Een vorm van liefde die niet opgaat, haar sociale bankrekening kan in dit leven niet meer leeg.

Maar ja. U begrijpt het goed. Mijn Chef is volgend jaar mijn chef niet meer. Ik moet het gaan doen met een ander opperhoofd, terwijl zij zich meer gaat bezighouden met andere zaken dan chef-zijn. Uiteraard was ik eerst pisnijdig, maar intussen zie ik ook de voordelen wel. Waar eerder altijd de hiërarchie het laatste woord had en ik met alle respect weleens knarsetandend haar kantoor verliet, zijn er nu mogelijkheden tot een nog meer gelijkwaardig sparren, en aanscherpen van datgene wat er toch al zoetjesaan was.

En daarnaast is er nog altijd dat glaasje, waarvoor ik haar nog eens terugpakken moet. Het is denk ik maar goed dat ik tijdens het eerstkomende personeelsuitje niet aanwezig kan zijn.

Een kano in de tuin

Het is al meer dan een jaar geleden dat de man ergens op Schokland tegen een kano opliep. Het bleek een prototype te zijn van een origami-boot, en hoewel de man niets heeft met origami, en eigenlijk ook niets met boten, bleek hij zijn zinnen binnen vijf minuten op het ding te hebben gezet.

Maanden later was het prototype vervangen door een iets minder prototypig type. In Zwolle gleden we ermee door de stadsgrachten tijdens een proefvaart, met felle zijwind en een groeiende twijfel bij de man over zijn nieuwe hobby. Nu had ik echter mijn zinnen op het ‘hebben’ gezet, want ik houd best van origami, heel erg van bootjes en nog meer van water waarin je kunt varen.

We mopperden nog heel even over onhandig geplaatste stabilisatiestangen, klemmetjes die ons minder goed bevielen en iets te strakke vouwen. Er werden aanpassingen beloofd en ergens in België begon een team van jonge jongetjes aan het vouwen en ontvouwen van onze ‘Geena’, en ergens eind december bezorgde DHL een grote kartonnen doos.

De doos. Bleef dicht. Slecht weer, een andere hobby van de man en een heftige studie van mijzelf zorgden ervoor dat we voorlopig niet aan peddelen durfden te denken. Pas na mijn ‘eindejaarsexamen’ van 30 mei mocht de doos open. Er kwam een grote plaat plastic uit, heel veel aluminium stangen en nog wat overig frivool knutselspul.

Het ging niet vanzelf, onze eerste keer vouwen. De handleiding leek van IKEA, de klemmetjes en banden zaten niet allemaal logisch, en de man en ik verschilden uiteindelijk onverenigbaar van mening over het plooien van de neus. Ik zuchtte diep. Hij zuchtte gevaarlijk. Ik zweeg. En dat is best lastig. We ontvouwden de boot en zetten het geheel weer veilig in de schuur.

Vandaag probeerde ik het opnieuw. Alleen. En lekker eigenwijs. En de neus plooide ik lekker op mijn manier. En ik vind het niet per se nodig dat ik gelijk heb, maar soms is het uitermate kicken. Dat huwelijk, dat redden we wel weer op een andere manier.