Gaten in de memorie

Mara blogde vorige week over een blogje dat ze vier jaar geleden had gedaan. Voor de nieuwsgierigen en/of liefhebbers: u leest het hier. Door regelmatig te bloggen bouw je dus wel een beetje je eigen geschiedenis. Handig voor de vergeetachtige Harry. Fijn voor lange avonden met te veel drank en hooglopende discussies. Dan kun je mooi terugzoeken en je gelijk halen.

Voor diegenen die nu denken dat ze met mij nooit meer in discussie gaan: mijn bloggeschiedenis is op zijn minst sloppy, en zeker niet representatief voor wat er werkelijk gebeurd is in de jaren her. Daarnaast heb ik nogal eens een blog ins Blaue hinein geschickt, als ik er weer eens genoeg van had. Mijn historie vertelt zich, kortom, steeds opnieuw en hopelijk steeds een beetje positiever, hoewel niet per se geloofwaardiger en/of geschiedkundig juist.

Enniewee. Ik begon van de weeromstuit te bedenken wat ik de afgelopen jaren had gedaan. Kon nooit veel zijn, want volgens mij leiden de man en ik een bijzonder saai en gematigd, bedaagd, bestaan. Toch kwam ik er niet uit. Wat had ik nou gedaan in 2010, bijvoorbeeld, en was ik nou twee of drie keer wezen fietsen in Drenthe? Wat zegt-u? Volgens u alweer vier keer? Verrek! ‘t Is waar. En daarom is de lijst hieronder verre van compleet. Maar wel leuk illustratief. Vinnik zelf. Tien zomers lang. Eén highlight.

Onze allereerste vakantie in Verweggistan. Ofwel Denemarken. Inclusief aanrijding op de terugreis...

2003 – Onze allereerste vakantie in Verweggistan. Ofwel Denemarken. Inclusief aanrijding op de terugreis…

Nogmaals Soendervig, Denemarken. Zandsculpturenfestival. Zoals elk jaar. Jooz kwam ook langs.

2004 – Nogmaals Soendervig, Denemarken. Zandsculpturenfestival. Zoals elk jaar. Jooz kwam ook langs.

We hadden de smaak inmiddels zó te pakken dat we twee weken boekten in Soendervig. Te lang, zo bleek. Na één week willen we naar huis!

2005 – We hadden de smaak inmiddels zó te pakken dat we twee weken boekten in Soendervig. Te lang, zo bleek. Na één week willen we naar huis! Ondanks Legoland.

Last minute. Vreemd genoeg. Het werd Bork Havn. Erg mooie locatie, helaas zaten we er tijdens een ongenadige wespenplaag.

2006 – Last minute. Vreemd genoeg. Het werd Bork Havn, Denemarken. Erg mooie locatie, helaas zaten we er tijdens een ongenadige wespenplaag.

Eenmalig avontuur met caravan in Larochette, Luxemburg, met Broer, schoonzus, pa en ma. 'Nog 100 meter....'

2007 – Eenmalig avontuur met caravan in Larochette, Luxemburg, met Broer, schoonzus, pa en ma. ‘Nog 100 meter….’

En....maar weer eens naar Soendervig. Nu met fietsen.

2008 – En….maar weer eens naar Soendervig. Nu met fietsen.

In 2009 negen werden we zelf  camping. Broer en schoonzus zetten hun caravan twee weken in onze achtertuin. Rundumhausen XXXL.

2009- We werden zelf camping. Broer en schoonzus zetten hun caravan twee weken in onze achtertuin. Rundumhausen XXXL.

In 2010 was project Ten Dale nog één keer 'camping'. Inmiddels heeft de kinderboerderij de ruimte brutaalweg ingenomen.

2010 – Project Ten Dale werd nog één keer ‘camping’. Inmiddels heeft de kinderboerderij de ruimte brutaalweg ingenomen.

Hoogtepunt in dit jaar met meerdere bestemmingen was absoluut Londen met jongste. Er was iets met riots en looting, waar de man nog immer van op tilt slaat, maar daar hadden we werkelijk bar weinig last van..

2011 – Hoogtepunt in dit jaar met meerdere bestemmingen was absoluut Londen met jongste. Er was iets met riots en looting, waar de man nog immer van op tilt slaat, maar daar hadden we werkelijk bar weinig last van..

De zomer van de absolute rust: fietsen in Friesland, Groningen en Drenthe. Hoogtepunt na hoogtepunt...over deze vakantie valt werkelijk NIKS negatiefs te verzinnen. Ook niet voor de grap.

2012 – De zomer van de absolute rust: fietsen in Friesland, Groningen en Drenthe. Hoogtepunt na hoogtepunt…over deze vakantie valt werkelijk NIKS negatiefs te verzinnen. Ook niet voor de grap.

Terugpuzzelen

Op vrijdagavond kijkt de man nogal eens naar ‘The Toy Hunter’ en ik kijk mee. Het is een programma over een man die werkelijk alles over speelgoed lijkt te weten. Hij raakt bijzonder enthousiast als hij een zeldzaam stukje oud speelgoed tegenkomt, iets als een grijs plukje plastic met een gat erin waar een raketje in past, bijvoorbeeld. En dat verkoopt-ie dan voor pakweg 17.000 dollar.

Tsja. Ik vind het leuk, hoor. Vooral dat die man zo veel weet te vertellen bij elk vintage Happy Meal-speeltje of zelfs bij iets wat nooit in productie is genomen. Reuzeknap en de regelmatige lezer weet hoe gek ik ben op mensen die iets weten wat ik niet weet. Daarnaast is speelgoed natuurlijk leuker om te bekijken dan afgerukte ledematen of beursnoteringen. Maar begrijpen waarom mensen gaan springen bij een specifiek item en er diep voor in de buidel tasten?

Neuh.

Donderdag liep ik de Kringloopwinkel binnen. Ik had niks te brengen, dus ik mocht eigenlijk niks halen, maar je moet niet dagelijks al te streng voor jezelf zijn. Ik haalde dus drie fijne t-shirts en twee mooie boeken. Ik had de tijd en slenterde langs mandjes, kopjes en bedden, lampen, spelletjes en…DE puzzel.

Het was alsof de wereld vertraagde. Ik aaide over de doos, keek of alle stukjes erin zaten, deed het deksel weer terug. Ik weet zeker dat ik grijnsdee als een dwaas. Maar. Ik snapte het. Het willen hebben. Omdat ik daarmee iets terug zou hebben wat ik ooit had. Ook al was het niet hetzelfde. Omdat er daarmee misschien iets terugkwam wat ik ooit verloren had. Ook al zou dat never nooit kunnen. De Tardis is ook maar fantasy.

Dus ik liep door.

(Al moet ik zeggen dat ik The Toy Hunter gisterenavond anders bekeek. Meer glimlachend. Zeg maar.)

Kramperen

Vroeger werd er regelmatig gekampeerd, met ons gezin. In het voorjaar trokken familie, vrienden en kennissen naar een camping in Brabant. ‘s Avonds bracht de eigenaar, voorzien van poncho en sombrero, ons rond het kampvuur meezingliedjes en spannende verhalen. Het ‘campinglied’ kunnen Broer en ik nog woordelijk nazingen, al proberen we ons vanwege de partners op voorkomende momenten te beheersen. (As if.)

In de zomer wisselden de bestemmingen elkaar af. Het ene jaar trok een karavaan met familie naar de directe zuiderburen. Daar leerden we over rivaliserende jeugdbendes, vaste gasten, vetes en familie-eer. Overstromingen, overwaaiende parasols en duizenden meikevers. Ontluikende liefdes die leidden tot verwarring en nachtelijke struikelpartijen over scheerlijnen die niet ‘glow-in-the-dark’ waren.

Het andere jaar was er dan een van bezinning, want veel meer was er niet te doen op de gemeentecamping aan een ruisend beekje diep in Luxemburg. Ik oefende er mijn eerste Frans, weigerde tongzoen na tongzoen van stoere boy na flinke kerel, ving miniscule visjes en tuurde verlangend naar de wolken, de blauwe lucht en de geiten aan de overkant, omdat verlangen nog nergens over ging.

Maar dat kamperen vond ik heerlijk. De geur van tentdoek, het ruisen van kunststof ritsen, de hete zon in de vroege morgen op het doek. Geperste hamburgers uit foliepak, gebakken aardappels uit de blokjespan van aluminium en koffie waar je lang op moest wachten. Waarom hebben we dat zo weinig gedaan met onze eigen jongens? Je hoeft niks, de vrijheid, het heerlijke geklungel op het gemakje…

Ik raapte gisteren een kampeeruitrusting voor oudste bijeen. Alles staat immers ‘gewoon’ op zolder. Gemakkelijk, nu hij het een keer met zijn vriendin wil proberen. Na een paar uurtjes zweten, toen ik bedacht dat ‘het’ echt niet in de Fiat paste, wist ik weer waarom ik dan nog wel kampeer, maar liefst in mijn eentje, met een heul klein tentje en heul weinig bagage. Met een heel gezin of een luxe stel op pad lijkt kamperen nog steeds spartaans en ‘met bijna niks’, maar je hebt er toch allemachtig veel troep voor nodig…

Gehakte knoop

Deze zomervakantie zie ik tussen de tripjes, baantjes en loopjes redelijk vaak studieboeken. Ik doe ze zelfs zo nu en dan open. Af en toe maak ik samenvattingen en verwerk ik digitaal een opdracht van/voor het een en ander. Tsja. Digitaal. Het werd de eerste vakantieweek al duidelijk dat dat digitale wel eens een probleem zou kunnen gaan worden, met mijn hoogbejaarde schootcomputer.

Vorig jaar mei kwamen er al stevige tekenen van ouderdom bovendrijven, waarop ik voor mezelf, en ook voor S. (maar dan vanwege roof) een nieuwe laptop bestelde. Helaas waren beide apparaten niet helemaal burnout-proof. Iets met te snel bestellen en niegoekijken. (Nogmaals excuus, S.) De ‘tops’ waren meer downs, met geluid als blik en beeld…nou…konbeterzegmaar. Gelukkig moest jongste nog een standaard dingetje voor zijn studie.

Ik aaide mijn ouwetje, fluisterde ‘m lieve woordjes toe, masseerde tot RSI toe zijn aan/uitknop en bad tot wie dan ook dat-ie het nog ‘even’ vol zou houden. Het moet gezegd: reanimatie na reanimatie leefde het baasje op, ook al vielen er steeds meer toetsen af en begon de ventilator regelmatig wel erg heftig te kreunen. Na drie crashes in een half uur besloot ik gisteren dan toch maar…en zocht. Keek. Vergeleek.

Niet langer gehinderd door een hoofd vol kortsluiting denk ik nu te hebben gekocht wat ik wil. Iets met fijne videokaart, muziek geholpen door Bang en Olufsen (!!!) en genoeg Giegen om voorlopig vooruit te kunnen. Alsof het niet op kan, ben ik niet eens failliet nu. Vooruit dan: openmaken. Aansluiten. Verkennen. En zevenennegentig (of meer) programmaatjes zoeken die kunnen vervangen wat onder Vista werkte, maar nu mooi niet meer….

Het lijkt zo net een cadeautje, en als je dan toch vergeten was dat je het al had betaald...

Het lijkt zo net een cadeautje, en als je dan toch vergeten was dat je het al had betaald…

Fin

Ze zijn voorbij, onze dagen van ontdekken in Le Nord en de Pas de Calais. Morgen zoeven we de snelweg op richting Gent, slaan daarna af naar Terneuzen, duiken de tunnel in, drinken thee op de boerderij en dan zijn we alweer bijna thuis. Het was mooi, het weer was prachtig, we hebben heel veel gezien, en niets ging volgens plan.

Het plan was: twee musea in Duinkerke zelf en dan nog een in Ieper. Het werden vier musea. Audinghen, Eperlecques, Mimoyecques en Ambleteuse. Allemaal dorpjes en gehuchtjes veel lager aan de kust. Na Calais, waar het landschap glooiender wordt en de weggetjes uitnodigen tot urenlang toeren. Het was niet het plan om van het plan af te wijken, maar lekker was het wel.

We ontwikkelden een vaste gewoonte, als je dat mag zeggen van drie dagen achter elkaar. Iedere ochtend streken we neer op dezelfde Aire; die van de Deux Caps. Petit-dejeuner, express ou tonique. Het verschil zat ‘m in de hoeveelheid koffie en de jus d’orange. Verder zagen we wel. Eten was een secundaire behoefte, met als enige eis, door jongste opgesteld: geen patat.

De diners bestonden dus, in chronologische volgorde, uit: broodjes met veel groenten en kaas, pizza met ladingen groenten en kaas, en vandaag, in de auto, een heerlijke flan. ‘Omdat het kan’, om met jongstes woorden te spreken. Maar morgen kan jongste ook even de boom in met zijn patatloze filosofie. Intussen begint er immers ergens in mij een tekort te protesteren…

Niet dat de flan niet lekker was. Hij was goddelijk. Maar ja. 't Is geen patat. Dus.

Niet dat de flan niet lekker was. Hij was goddelijk. Maar ja. ‘t Is geen patat. Dus.

18 juli dan nog

Musee 39-45, Ambleteuse. Ook hier veel authentieke rommeltjes te koop. Leeg colaflesje: 20 euro!

Musee 39-45, Ambleteuse. Ook hier veel authentieke rommeltjes te koop. Leeg colaflesje: 20 euro!

Alle landen die bij WO II waren betrokken, zijn vertegenwoordigd. Ook bijna alle talen.

Alle landen die bij WO II waren betrokken, zijn vertegenwoordigd. Ook bijna alle talen.

Diorama's van hoge kwaliteit. Veel 'nieuwe' dingen, terwijl we elders al zo veel gezien hebben.

Diorama’s van hoge kwaliteit. Veel ‘nieuwe’ dingen, terwijl we elders al zo veel gezien hebben.

Het fort van Ambleteuse. Gebouwd eind 17e eeuw. Onaf.

Het fort van Ambleteuse. Gebouwd eind 17e eeuw. Onaf.

Je kunt zand scheppen, maar ook krabbetjes en kokkels vinden tussen de stenen.

Je kunt zand scheppen, maar ook krabbetjes en kokkels vinden tussen de stenen.

Mosseltjes en overige schelpen (ik ben ook daar niet zo in thuis, helaas..)

Mosseltjes en overige schelpen (ik ben ook daar niet zo in thuis, helaas..)

Pihen-Les Guines

Meestal wauwel ik maar wat aan, op dit blog. Dat is de bedoeling ook. Ik heb te weinig kennis van wat dan ook, buiten grammatica en werkwoordspelling der Nederlandsche taal, om hier werkelijk educatief te kunnen zijn. Ik zoek geen lotgenoten en wil er ook geen aan mijn broek hebben, dus al te zeer dramatisch tikken over dit of dat gaat ook al niet gebeuren.

Ik wauwel dus maar wat, waarmee ik mezelf, en somtijds, zo verneem ik, een ander vermaak. Koetjes en kalfjes, katjes en konijnen. Dat werk. Serieuze verhandelingen over de zin des levens vindt u hier niet. Voor hen die het desondanks hoopten – u kent inmiddels de nooduitgang.

Anyway. Vandaag begaven jongste en ik ons in de brandende hitte weer her en der op het Franse platteland. We bezochten de burcht van Mimoyecques, waar we leerden dat de geallieerden wel heel erg hun best hebben gedaan om Hitler dwars te zitten. Waarvoor hulde. Hier in de buurt komt de gedachte wel heel dichtbij dat het er, zonder al die hulp, wel eens heel anders had uitgezien.

We bezochten na deze attractie het strand van Wissant. Ik dook de zee in, droogde later weer op, we shopten wat en aten pizza. Op de terugweg reed ik uiteraard weer een keer verkeerd, waardoor we in het lieflijke Pihen-Les Guines terechtkwamen. We stopten. Een pad langs een boerderij, omzoomd met bloemen, leidde naar een wit hek. Erachter een keur van protserige graven, de ene tombe nog groter, duurder en hoger dan de andere. Precies zoals we het overal in deze streek al zagen.

Een klein bordje op de grond wees naar de andere kant van het kerkhof, waar jonge jongens liggen, onder eenvoudige, witte stenen. Meer dan de helft slechts ‘known unto God’.