Rainy day

Nee. Het tripje naar Noord-Ierland was geen wandelvakantie. Dat was ook helemaal niet de bedoeling en ik had me daarmee ook compleet verzoend. Een paar dagen niet bezig zijn met die obsessieve hobby van me leek me zelfs wel uitermate gezond. Al moet ik zeggen dat ik die dag in Peatlands Park toch even verlangend dacht aan de langste wandelroute, terwijl ik al compromissen sluitend zei: ‘Doe maar die van een uurtje’, toen er gevraagd werd hoe lang we zouden lopen.

Mara maakte er nog een grapje over. Dat ik thuis nog wel het een en ander in te halen zou hebben. Ik reageerde al grappend, maar intussen bloedserieus, dat dat zeker zo zou zijn. In mijn hoofd passeerde een aantal routes de revue. Die van Meppen en de boswachterij Gees? Die ene rond Deventer, of toch ‘dubbel Beetsterzwaag’? Het kriebelde in mij van voorpret. Zeker toen het stelletje docenten (…) dat naast me in het vliegtuig zat verhaalde van lange wandelingen langs de Ierse kust.

Vanmorgen liep ik op mijn blote voeten naar buiten om de konijnen te voeren. Het gras voelde net iets te nat om slechts bedauwd te zijn. Toen ik terugliep, het huis in, viel er een druppel regen in mijn nek. Niet veel later bekeek ik Buienradar.nl, waar een enorme, grijze vlek van oost naar west over het beeldscherm gleed. Ik zuchtte diep en nestelde me met een boek op de bank.

Er waren een paar leden van dit huishouden die dit een veel beter idee vonden dan dat idiote getrippel door bos en veld…

25 april 2014

Peatlands Park - Gera wijst aan waar we zijn.

Peatlands Park – Gera wijst aan waar we zijn.

Moeraskatoen - heerlijk zachte bolletjes.

Moeraskatoen – heerlijk zachte bolletjes.

Moeras is gevaarlijk...

Moeras is gevaarlijk…

De eenzame wandelaarster...(...)

De eenzame wandelaarster…(…)

Ok, in de Weerribben hebben wij dan weer geen treintjes. In Peatlands Park dan weer wel!

Ok, in de Weerribben hebben wij dan weer geen treintjes. In Peatlands Park dan weer wel!

De camera van Mara maakte overuren, vandaag.

De camera van Mara maakte overuren, vandaag.

Geen gelal met een pul in de hand, mate! Nergens, hier!

Geen gelal met een pul in de hand, mate! Nergens, hier!

Wegjes en hegjes

Er hingen sluiers voor de zon, vanmorgen, maar de belofte was: mooi weer. Ik wilde ‘iets met natuur’. Mara wilde ‘iets met boekwinkels’. Gera stelde een ‘scenic route’ voor door bergen en dalen. De dag was ingedeeld, we konden op pad.

De natuur werd Peatlands Park, een gebied dat met een beetje fantasie op de Weerribben leek. Vroeger werd er turf gestoken en bij elke stap die je zette veerde je een beetje op en neer. Moeraskatoen aan beide zijden van het pad. Diverse mannen die opgewonden spraken over een koekkoek die er vloog. Als we opletten, zouden we hem horen. Tsja. Als we wat minder zouden ouwehoeren, misschien.

Lunchen deden we in een hippe pub in Omagh, een klein stadje met verschrikkelijk veel oude kerken. Neen, ik heb geen kaarsje opgestoken voor het behoud van internet. Dat moet van de zomer maar ergens weer. De lunch was heerlijk, het toetje inclusief. Dat werd overigens een ‘lemon sponge’, omdat dat het enige was wat ik uit het snelle geratel van de serveerster goed verstond.

Na de lunch volgde de toeristische rondrit door Noord-Ierland, die honderdduizend hegjes en wegjes duurde. Er was niet altijd ruimte voor twee auto’s, laat staan voor een trekker en een Toyota. Bordjes stonden soms logisch, soms minder logisch opgesteld, en een enkele hond holde zonder baasje en ernstig suïcidaal voor ons uit, om op het laatste moment dan toch maar voor de berm en het leven te kiezen.

We zagen schapen, koeien, heuvels en ongelooflijke hoeveelheden bloeiende brem. Op de terugweg kochten we nog even koffie, die ik nu naar binnen giet. Het is immers wel nodig dat ik wakker blijf tijdens het koffer inpakken. Ik weet niet of ik er anders ook nog dat laatst gekochte boek bij in gepropt ga krijgen…

Mijn uitzicht voor een groot deel van de middag... ;-)

Mijn uitzicht voor een groot deel van de middag… 😉

24 april 2014 * Belfast

Dat je het even weet, als je als dame naar de wc gaat...

Dat je het even weet, als je als dame naar de wc gaat…

Twee jaar geleden in Soendervig, nu in Belfast - de Giro d'Italia...

Twee jaar geleden in Soendervig, nu in Belfast – de Giro d’Italia…

Muurschilderingen met beroemde mensen, al herken ik er zowat geen één...

Muurschilderingen met beroemde mensen, al herken ik er zowat geen één…

Doordat Mara zo ouwehoerde, verstond ik 'veggie', maar dit was dus kip. Van Mara. Niet van mij.

Doordat Mara zo ouwehoerde, verstond ik ‘veggie’, maar dit was dus kip. Van Mara. Niet van mij.

Ja! Dit was MIJN bonenburger. Met een 'hot mess' erbij - aardappelen met jalapeno, tomaat en kaas.

Ja! Dit was MIJN bonenburger. Met een ‘hot mess’ erbij – aardappelen met jalapeno, tomaat en kaas.

En ook nog eens lekker weer...ondanks de regenverwachting vanuit Nederland. Tsk...

En ook nog eens lekker weer…ondanks de regenverwachting vanuit Nederland. Tsk…

Stoppen met shoppen

Vandaag bleef ik onverwacht lang in bed liggen. Het uur tijdverschil is iets waar ik niet echt aan wen, zeker niet in drie dagen, maar ook niet iets waar ik me druk om maak. Dus dat ik pas om negen uur Nederlandse tijd opsta: big deal. In de koelkast, andere kasten en overige ruimtes van Gera’s huis vind ik yoghurt, verschillende soorten ontbijtgranen, fruit, koffie…niks mis met een relaxt begin van de dag.

Rond een uur of tien, of was het half elf, reden we naar Belfast. Herstel: Gera reed. Ik vind links rijden een zeer logische manier van jezelf over een weg verplaatsen, maar evengoed zie ik het mezelf nog niet een-twee-drie flawless doen. Al helemaal niet in een stad met honderd rotondes, vreemde afslagen en een parkeergarage waar we ‘ramp’ na ‘ramp’ naar boven draaien, in steeds kleiner wordende cirkels. Dit laatste is niet waar, maar het voelde wèl alsof het steeds krapper werd.

Ik vond al snel alle buit die ik had willen vinden in Noord-Ierland. De rozenkrans met groene steentjes was een extraatje, een verrassing, iets waar ik dubbelblij van werd. Ik mocht geen boeken meer kopen na de drie van gisteren, sowieso geen mokken, geen mini-Tardissen, geen voodoo-setje ‘voor op het werk’, geen…donders, eigenlijk niks, dus. De coole paarse koffer is te klein voor al te grootse shopping sprees.

Ik stopte dus met shoppen. We stopten na de zalige lunch ook met rondslenteren in Belfast – het leek voor Mara, die bezocht werd door een mega-hoofdpijn, beter om huiswaarts te gaan. Wat Gera en mij er niet van weerhield om later in de middag tóch nog te gaan shoppen. Iets pláts, dat past er best nog bij…

(En anders laat ik gewoon mijn kleren achter…dat kan ook nog…)

Mara shopte lustig door, waar het boeken betrof. Iets met 'Wat kost een extra koffer?' en zo...

Mara shopte lustig door, waar het boeken betrof. Iets met ‘Wat kost een extra koffer?’ en zo…

23 april 2014

Welk een concentratie...

Welk een concentratie…

Wooohooo! Trots!

Wooohooo! Trots!

Als er iets breekt in de lunchroom, dan bakken ze er zó weer wat nieuws bij...

Als er iets breekt in de lunchroom, dan bakken ze er zó weer wat nieuws bij…

Navan Centre in Armagh - een plek vol mysteries...(google die maar eens)

Navan Centre in Armagh – een plek vol mysteries…(google die maar eens)

Pas op voor klootschieters!

Pas op voor klootschieters!

Een jongetje hangt een 'wens' in de elfenwensboom.

Een jongetje hangt een ‘wens’ in de elfenwensboom.

Vreemde vikingen in zicht...

Vreemde vikingen in zicht…

Phallic pottery

Na een warme reis en een korte eerste nacht in een vreemd, maar zeer comfortabel bed, was het tijd voor ontbijt en de eerste activiteit in deze mini-vakantie: pottenbakken bij Ballydougan. Inclusief docent. Iets wat ik nog nooit gedaan had en waar ik ontzettend veel zin in had.

De docent was een sportief ogende man van middelbare leeftijd, die me desondanks aan één van de Hairy Bikers deed denken, maar dan met minder haar. Elk moment verwachtte ik uitleg over een mouthwatering ingredient, maar de enige uitleg die we kregen, ging over het gooien van klei op een bord. Een draaiend bord.

Hij kondigde aan flink te zullen gaan schreeuwen, hij moest ten slotte streng zijn, slaan behoorde ook tot de mogelijkheden. Mwaha! dacht ik. De man begon. Hij deed voor, dat we zo’n beetje moesten bidden met onze ellebogen op een oncomfortabel randje. Kont naar achteren, in racehouding, zogezegd.

Er ontstond iets van een torentje op zijn bord en dat was niet de bedoeling. Geen fallussen, daar hadden we niets aan, waarop Mara opmerkte dat dat misschien voor hèm gold, maar… Toch moesten we eerder aan mooie, ronde borstjes denken. Op dat bord, dus. Ik keek naar mijn handen en vormde in gedachten…maar ze bleven in eerste instantie toch wat plat.

De toon leek gezet en het was slechts door een mysterieus klein wonder dat de concentratie toch kwam. En bleef. Zelfs opmerkingen als gaten in aarzen die hier en daar voorbijkwamen, en ook al iets te maken schenen te hebben met simpele pottenbakkerij, leidden mijn vingers niet weg van de natte klei, waar langzamerhand het ene na het andere fijne potje uit tevoorschijn kwam…

Zelfs het eten in de aanpalende lunchroom had iets van...euh...

Zelfs het eten in de aanpalende lunchroom had iets van…euh…