Overmeesterd

Er zijn mensen die vinden dat ze maar bar weinig van mij horen. Die mensen hebben gelijk; ik gedraag me sinds september niet echt sociaal. Nou, oké, als je toevallig studeert aan Windesheim of werkt op de school diep in Drenthe, dan hoor je ineens weer veel te vaak van me. Ik heb feedback nodig, er moet iemand nodig iets voor me invullen, ik moet overleggen of zonodig weer een vergadering filmen om mijn interpersoonlijke competenties te bewijzen. Tsja. De balans is, kortom, ver te zoeken.

En nee, het gaat zeker niet van een leien dakje, allemaal. De studie vereist een flexibiliteit waarvoor ik, wisselvallig type, zelfs nog een beetje moet trainen. Het geheel vraagt een precisie die ik niet eens bij het sokken breien inzet (en de breiers onder ons weten dat dat op zich best handig is), en het niveau is ook niet echt Jip en Janneke. De eerste module heb ik inmiddels herkanst (even afwachten of dat wèl voldoende is) en de tweede module is met trillende vingers ingeleverd bij de moduledocent. Fingers crossed enzo.

Wat zegt u, u vindt dit eigenlijk wel een beetje een zeurverhaal? Dat was u van mij niet gewend? Hm. Nu u het zegt. Het klinkt wel wat zorgelijk. Het klinkt alsof ik overmeesterd ben door iets wat ik nou weer zo nodig moest: opnieuw studeren. Maar heel eerlijk: ik vind het leuker dan ik ooit verwacht had. Ja. Ik vind het ook ontzettend pittig. Ik vind het ook ontzettend veel. Als ik het ene boek nog niet uit heb, ligt het volgende alweer ongeduldig te wachten tot ik het oppak. Hier moet iets uitgezocht, en daar iets op een rijtje gezet. En nee, ik snap heel veel nog steeds niet.

Maar. Het schijnt dat ik ècht aan het leren ben, juist omdat ik voortdurend rondloop met een hoofd waar de vraagtekens omheen zweven (om niet te spreken van wat er ín dat hoofd zweeft). Iedere dag voel ik me wel één keertje ‘lampje’. (Weet u nog? Van Willie Wortel.) Dan is er een ‘aha-momentje’ en bedenk ik dat het in de les weer wel anders kan. Beter, natuurlijk. Al valt dat altijd nog te bezien. Voor de leerlingen betekent het in ieder geval wekelijk wel iets nieuws.

En ja. Om dat studiekoze gedoe allemaal te compenseren, neem ik de man toch af en toe op sleeptouw. Binnenkort maar eens met de trein naar een ver en donker land. En nee. Dat is ook alweer niet sociaal. Behalve dan voor de man.  Als het meezit, word ik me over een jaar of twee wel weer van de omgeving bewust. En van de tuin, misschien. En de verbouwingen. En het onderhoud aan diverse apparaten. Het is maar goed dat ik in ieder geval een degelijke auto rijd.