IJskoud pedagogisch

Vorige week was het best warm. Leerling J. vroeg me hoe ik het in vredesnaam uit kon houden in mijn lange broek. Op mijn wedervraag of hij dan zoveel zin had in het aanschouwen van mijn blote benen, kwam er dan weer een schaterlachen als antwoord. Nee. Dan liever toch die lange broek.

Deze week, echter, stegen de temperaturen naar waarden waarbij ik toch overstag ging: het werd een lange jurk. Met sneakers. Het deed Chef fronsen en ik kreeg een blik toegeworpen waar ik uitleg bij vroeg, maar die kreeg ik niet. Nou moe. Ditmaal was de vraag van bezorgde leerlingen hoe ik het dan uithield met dat t-shirt onder mijn mouwloze jurk. Hm. De armsgaten eindigen ergens bij mijn middel. I rest my case.

En toen de lessen. In de eerste les stuurde ik drie lieden de gang op, wegens gebrekkige voorbereiding. Natuurlijk te lang in de zon gelegen, gisteren, dacht ik met mijn oververhitte brein. In les twee moest nóg een leerling het veld ruimen, iets wat bij hem dan weer de hersenpan deed overkoken. Gelukkig maakten we het diezelfde middag, bij het nablijven in een koele werkruimte, weer goed.

Ach. En dan dat zevende uur met die dynamische tweede klas. ‘Waarom hebben we geen tropenrooster?’ ‘Waarom hebben we geen vrij?’ ‘Waarom gaan we niet naar buiten?’ De vragen buitelden over elkaar heen en ik bezag de bozige, bezwete gezichtjes met groeiende irritatie. ‘Jullie zijn allemaal watjes!’ en ik pakte het boek en begon met de les.

Ergens halverwege kwam een belhamel uit de derde binnen. ‘IJsje, mevrouw?’ en natuurlijk zei ik geen ‘nee’. ‘Oh, dat is oneerlijk!’ klonk het als uit één mond in het lokaal. ‘Maar ook lekker.’ antwoordde ik pesterig en ik wierp het papiertje in de prullenbak, terwijl ik het ijsje genoeglijk zuchtend in mijn mond stak. Vanaf 22 hete hoofdjes staken dikke pruillipjes in een stil protest naar voren.

‘Wie kan er snel fietsen?’ vroeg ik een halve minuut later. Leerling L., in alles snel maar niet altijd in de goede richting, sprong op. ‘Wie neem je mee?’ en ze wees naar haar vriendin. Ik pakte mijn portemonnee. De dames haalden ijs. Bij terugkomst werden foto’s gemaakt voor Instagram, Snapchat en ongetwijfeld nog een paar andere ongeoorloofde media in de klas.

Ik vind dat ik mijn pedagogische competentie op de eerste tropische dag van 2018 wel bewezen heb. Of ik ‘m vanmiddag bij mijn afsluitend examen van het eerste jaar moet vermelden, daar twijfel ik nog even over.