Buitensporig veel Ballast

Dit weekend hoefden we niks. Een planning zo leeg als een nieuwe docentenagenda eind juni. We zouden het simpelweg wel zien. Ok, de voorjaarsmarkt in ouderenzorgcentrum De Korenhof, daar wilde ik wel even langs, en ik wilde ook verslagen nakijken, en misschien dan toch eindelijk een keer langs die beddenspeciaalzaak annex gordijnenspecialist annex vloerenverkoper annex damesmodezaak annex herenmodewinkel annex fourniturenhandel. Inclusief ritsen en sokkenwol.

‘Dat roep je nu al eeuwen, maar je gaat er toch nooit heen’, sprak de man en hij trok het rugzakje met de geitenwollensokken en de gebreide kippen van de voorjaarsmarkt wat rechter op zijn rug. Ik zweeg. Heel even. En toen zei ik: ‘Ik ga er nu dus heen.’ Ik moest immers een nieuwe sportbeha hebben, want op mysterieuze wijze waren er twee kwijtgeraakt in één week tijd. Van de lijn gepikt? Door de droger opgevreten? Joost mag het weten, maar intussen wil ik met de E’tjes wel veilig blijven sporten.

‘Euh, nee,’ zei de mevrouw van de veel-in-één-winkel, ‘we hebben geen sportbeha’s, of wacht, er liggen er hier nog twee, maar daar moet net je maat maar bij zitten.’ Intussen vergaapten de man en ik ons aan de collectie van deze winkel, die zo’n smal voorkantje had, maar in de loop van vele jaren enorm naar achteren was uitgebouwd. Zo vertelde de eigenaar die ons later ook alles vertelde over pvc-vloeren en koudschuim. De vrouw had de doosjes van Triumph in haar handen en ik staarde in totale verbijstering naar de maat op één ervan. Dat was toevallig net de mijne.

‘Heb je de bloesjes hier al gezien?’ vroeg de man en ik knikte. De eigenaar hield er een paar op, zodat ik er foto’s van kon maken en kon appen naar jongste. Het was een attent gebaar van ons, natuurlijk, maar meer nog een slappe poging om het kind ‘aan een ander ruitje te krijgen’. We weten intussen wat hij mooi vindt, en hijzelf weet dat ook. Daar komt geen ander streepje tussen. ‘Ik wil nog even boven kijken’, zei de man toen en hij liep de trap op naar ‘de vloeren’ en ‘de bedden’. Ik legde het goede ruitenbloesje, na het definitieve digitale fiat van jongste, samen met de sportbeha alvast maar op de toonbank.

We liepen nog een rondje Aalden, na ons bezoek aan Ballast. (Ik kan er ook niks aan doen dat die zaak zo heet.) We vroegen ons tevergeefs, voor de zoveelste keer, af hoe dat toch werkte met ons. We gingen er binnen voor een beha. We kwamen er buiten met een bloesje. Inderdaad, ook met een beha. En, omdat er kortsluiting in onze hoofden ontstond zeker, met een aankoopovereenkomst voor een knetterfijne boxspring en twee splinternieuwe matrassen.

Het werd die rechtsboven. Wat we al wisten, natuurlijk...

Het werd die rechtsboven. Wat we al wisten, natuurlijk…

Leave a Reply

Your email address will not be published.