Dag Ed

‘En daarom heb ik dus geen huisdieren!’ De zin kwam uit de mond van collega E., toen we het hadden over mijn konijn dat ziek leek en het konijn van oudste dat stierf. Ik moest de afgelopen week een aantal keer aan de opmerking van E. denken. Ik dacht er bijvoorbeeld aan, toen ik in Edjes ogen een witte waas zag. Teken van ouderdom, maar…ook een teken van een ziekte die ik begon te vermoeden.

Ed met leeuwenmanen.

Ed met leeuwenmanen.

Ik dacht aan die opmerking, toen Edjes kopje scheef begon te hangen, en ik in de plasbakken een ontzettende puinhoop zag. Niks van gladde laag bodembedekker. Nee. Een groot rommeltje van omgewoelde snippers en plasjes op plaatsen waar plasjes niet hoorden te liggen.

Ed in haar kistje.

Ed in haar kistje.

Ik dacht er gek genoeg niet aan, toen ik afgelopen vrijdag bij de dierenarts was, die mijn vermoeden bevestigde en me medicijnen en goede raad meegaf. Het zou weer goedkomen, met goede zorgen, een beetje geluk, en veel, heel veel liefde, die gek genoeg niet alleen van ons leek te komen, maar ook van hokgenoten Willem en Stof.

Ed in winterjas, in de sneeuw.

Ed in winterjas, in de sneeuw.

Ik dacht er weer wel aan, gisterenavond, toen de goede zorgen niet genoeg leken te zijn. Vanmorgen wist ik dat zeker. Ed keek me met haar scheve kopje aan, kneep één oogje een beetje dicht. Als ik projecteren ga, vroeg ze me toen al om het tonen van wat stevigere moed dan ik tot dan toe getoond had.

In het zonnetje...

In het zonnetje…

Ik dacht er niet aan, toen ze vanmiddag op de tafel bij de dierenarts lag. Toen ik haar aaide, totdat haar ademhaling en haar hartje stopten. Gek genoeg dacht ik toen toch aan al die mooie momenten die we met haar hadden. Vanaf het moment dat ze, samen met haar broers en zus, als duveltjes uit een doosje uit ons gevonden moederkonijn verscheen. Tot nu, ruim zes jaar later.

Ed met Stof, haar grote liefde.

Ed met Stof, haar grote liefde.

Zoveel plezier om dat trotse, en een beetje stoute, karakter. Zoveel genietmomentjes als we háár zagen genieten. Zoveel moois. Inclusief de beslissing, die uiteraard nooit vanzelf komt, maar een beslissing is die wíj voor onze dieren kunnen nemen, en daardoor alleen al een zegen is.

Ed met Hippie, in 2010. Hippie is al een aantal jaar geleden overleden.

Ed met Hippie, in 2010. Hippie is al een aantal jaar geleden overleden.

Ik dacht er opnieuw aan, aan die opmerking van collega E. En ik dacht: ik snap het. Maar ook: het verdriet van het verliezen komt pas na de vreugde van het (be-)leven. Ik zou het niet willen missen. Zoals ik Ed niet had willen missen. En ieder raar beest dat ongetwijfeld nog ná haar komt.

Nieuwsgierige Ed, in de bak met hempa.

Nieuwsgierige Ed, in de bak met hempa.

One thought on “Dag Ed

  1. Zoen! Mooi, al deze herinneringen. En..prachtig geschreven. Verlies is triest, maar kan niet zonder welke vorm van liefde dan ook.

Leave a Reply

Your email address will not be published.