Dag Willem

Bijna acht jaar geleden was het, dat de moeder van Willem besloot bij vroegere vriend S. in de tuin te gaan struinen. Moeder was alleen en we vonden geen eigenaar. Later bleek dat daar, aan het kanaal -Oostzijde- in Drijber wel meer konijnen rondsjouwden en er waren er toch veel die leken op moeder Geena, of op een van de kinderen die ze op dat moment al in haar buik droeg. Eén ervan was Willem.

...

Willem kwam als dametje, samen met twee broers en één zus, maar die combinatie hadden wij, en had ook de dierenarts, niet door. Haar naam had ze al, en ze was klaar voor castratie, toen we erachter kwamen dat Willem eigenlijk een Wilma was, met een buik vol kleintjes. Zes minikonijntjes wierp Willem, en op haar jonge leeftijd (iets meer dan drie maanden) had ze geen idee wat ze aanmoest met die naakte wurmen die uit haar vielen. Meer dan eens legden we een uit het nestje geduwd wichtje of ventje weer terug onder het stro.

...

De kleintjes gingen naar nieuwe adressen, Willem bleef bij ons, net als haar broers Hippie en Stof, en zus Ed (nee, vraag niet verder). Willem was de grootste van het stel, maar ze leek de zwakste. Meer dan eens ging ze in een mandje mee richting dierenarts. Meer dan eens dachten we dat het nu toch echt gebeurd was. Gas, een tumor onder haar vel…van dat soort rare fratsen. Maar nee. Willem worstelde en kwam boven. Haar moeder overleed een half jaar na haar geboorte. Haar eerste man, Hippie, bezweek na twee jaar aan een hartaanval. Zus Ed overleed vorig jaar, na een heftige aanval van een venijnige parasiet.

Echte liefde

Willem en Eds mannetje Stof werden een stel, want je moet het, net als in de mensenwereld, toch een beetje doen met wie er overblijft. Ze werden hecht, dit laatste jaar. Een waarlijk klef stel. Zo’n setje dat dan af en toe ook strontchagrijnig van elkaar kon worden. Dan zaten ze ieder aan één kant van de ren. Een halve dag lang. Om elkaar dan snel weer op te zoeken en heftig af te lebberen. Ruzie om het goed te maken, wellicht.

The good life...

Stof en Willem werden samen ouder dan we ooit verwachtten. Al waren er het laatste jaar bij beide toch zeker ook momenten waarop we dachten: nu is het einde nabij. Maar steeds opnieuw bewezen ze dat het tegendeel waar was. Het was nog lang geen tijd. Er moesten nog gangen gegraven worden, en kruiden geplukt. Er moest nog een graspolletje kapot en de deurtjes van de ren moesten nog stevig getest. Er moest nog, er moest nog, er moest nog zoveel…

Met Stof en Ed

Na een weekend waarin Willem wel weer een half jaar jong leek en waarin de echtelieden als jonge tortelduifjes uren samen in de zon lagen te soezen nadat ze elkaar danig achter de broek hadden gezeten, volgden een paar dagen van heftige bouwwerkzaamheden in gras en grond. We verwachtten ieder moment BAM, Heijmans èn de welstandscommissie in onze tuin. Wat we niet verwachtten, was dat ik bij thuiskomst vanmiddag een Willem zou aantreffen, die niet langer meer zou draven en graven.

Stof en Willem in de sneeuw

Ze lag op haar zij. Haar roodbruine vacht glanzend en zacht als altijd. Haar mannetje zat naast haar en likte zachtjes over haar snuit. Hij begreep er nog minder van dan ik.

3 thoughts on “Dag Willem

Leave a Reply

Your email address will not be published.