Een burger van de Lidl

De barbecue laat ik gewoonlijk links liggen. Het is het gedoe, misschien, en als flexi-veganist kijk je toch wat vreemd tegen al die lappen fikkend vlees aan. Maar toch. Het teamuitje van de mavolocatie behelst steevast het schroeien van producten op hete kolen. En dat uitje wil ik niet missen. Al helemaal niet omdat het bij collega E. in de tuin is. En bij E. is het donders goed toeven. Zeker als het om eten gaat. Ook van de barbecue.

‘Jouw eten staat hier, hoor!’ riep E. en ze wees met haar rechterhand naar het bord in haar linkerhand, voor ze het tussen de salades en het stokbrood zette, een eindje van het ‘echte beest’ vandaan. Ik stak mijn duim op. ‘Heb je er wel een bordje bij gedaan, ‘afbluuv’n’, grapte ik, en daar moesten we beiden om lachen. Ik pakte mijn sinas en toostte, ingeklemd door rosé en pijpjes bier uit de vrieskist. De stemming zat er vanaf de eerste minuut in.

Niet alleen het braadsel was voor mij apart aangeschaft, ook de slaatjes waren door E. met zorg zonder ham vervaardigd. Heerlijk. Net als het eerstje filetstukje, dat haast niet opviel tussen de spekken en de worsten, de spiezen en spareribs. Na een poosje kletsen en stokbroodjes eten was ik aan mijn tweede stukje vleesvervanger toe. Daadkrachtig hield ik de vleestang in de hand en greep naar….euh….?

‘Jongens, wie heeft er hier vegetarisch spul zitten peuzelen?’ Maar geen gezicht keek op. Ze hadden allemaal worst. Of spek. Een spies. Of rib. ‘Zo’n dingetje, maar dan aangebrand’, wees ik naar het bord waar nog één zo’n filetje naast een vegaburger lag. Collega T. sloeg de hand voor de mond. Huh? Dat was toch vlees? Nee? Echt niet? Nee. Maar het smaakte hem prima. Ik kneep mijn ogen samen, terwijl ik van binnen grijnsde en het andere lapje op de barbecue legde. Met de tang in de hand bewaakte ik dit zo gewenste onderdeel van mijn diner tot het klaar was. Voor mij.

En vol was ik. Die burger paste er niet meer bij. Nog wat fruit dan, en misschien wat salade, om de gaatjes wat af te vullen. Zo stond ik een half uurtje later bij de tafel vol heerlijkheden te dubben. En toen viel mijn oog op ‘mijn bord’. Daar làg eerst een burger op. ‘Zeg,’ begon ik, ‘ wie heeft zichzelf nú weer bedot?’ Maar niemand, nee, niemand, had vegetarisch getafeld. Echte mannen en zo meer. Stel je voor. ‘En dít dan?’ wees ik streng naar het lege bord.

‘Oh,’ deed de man van collega E. Hij had niks geks aan die hamburger gemerkt. Het smaakte best. ‘Ik dacht dat is er gewoon een van de Lidl.’ Hij haalde zijn schouders op, en ik haalde nog wat fruit. Dat is tenminste nog iets waar de mannen zich voorlopig nog niet in vergissen.

4 thoughts on “Een burger van de Lidl

Leave a Reply

Your email address will not be published.