Een Fries avontuur op de vrijdagavond

Een paar jaar geleden trapte ik er ook al eens in: een avontuurtje waarvan ik de gevolgen niet kon overzien. Ergens op Facebook stond een aankondiging voor een zangweekend op Terschelling. Omdat ik nèt verhuisd was en nèt was afgestudeerd aan de lerarenopleiding, dacht ik dat ik àlles wel kon en ik schreef me ervoor in.

Met bibberende knieën stapte ik de boot op naar Terschelling, waar mensen waren die ècht konden zingen en dat ook nét iets vaker deden dan ik. Gek genoeg ging het af en toe zelfs goed en de verbijstering, die eerst grondde in de zekerheid dat ik weer eens te ver was gegaan, sloeg halverwege het weekend om in de overtuiging dat het goed is om af en toe eens iets nieuws te proberen. Met een voldane grijns stapte ik op zondag weer op het vasteland.

En ja. Dat zingen moest door. Want ik had er wel enorme lol in. Iedere dinsdag zing ik nog steeds bij ‘God zegene de greep’. Zo noemt de man ons, al gebruiken wij zelf meestal onze echte naam: Gospelgroep Marturia. Naast de gezellige avondjes op de dinsdag verlustig ik me ook regelmatig aan zangworkshops op Buitenkunst. Van smartlappen tot barokpareltjes, van rock tot close harmony. Van overmoed via mislukking naar een tevreden stukje geneurie. En alles, zo’n beetje alles, daartussen.

En nu dus: Ameland Acappella. Net als bij ‘Terschelling’ ontdekt via Facebook en vooruit: laten we eens gek doen. Een weekend op een eiland, dat in ieder seizoen immers op zichzelf al een cadeautje is, en dan ook nog eens zingen, wat als activiteit op zich al een cadeautje….u begrijpt het. Er kwam een lijst met liedjes. Er kwamen papieren om te downloaden, en midi-files om te oefenen. Oh. Oefenen. En repeteren. Of ik dat dan ook wel wilde doen. Gisteren, in Friesland dus. En daar gingen toch weer wat bibberende knieën, vanwege de toch wel lastige nummers, al kon het ook aan de haperende navigatie liggen, want zie ergens in het donker maar ergens op het Friese platteland de plek te vinden waar je moet zijn. Ik ging uiteindelijk maar op de muziek af.

En daar zat ik dan. Middenin een groep zangers die elkaar al jaren leken te kennen. Er stonden kekke standaards met kekke iPads, maar gelukkig waren er ook partituren met markeerstift en pen beschreven. En met vouwen en kreukels, zoals die van mij. We zongen, en verrek, tussen een aantal ontieglijk overtuigend valse noten, ging het af en toe best goed. Het was bovenal meteen gezellig, omdat muziek volgens het cliché ook nu weer verbond.

Over vijf weken gaat de boot naar Ameland. Als de repetitieavond van gisteren een aanwijzing is voor hoe het dan zal gaan, kan het nu al niet meer stuk. Behalve mijn bladmuziek, wellicht. Die is tegen die tijd versleten van het omslaan. Gelukkig kan ik ze nog wel een keer printen.

Oefenen

6 thoughts on “Een Fries avontuur op de vrijdagavond

  1. Hallo Betsie,

    Wat ontzettend leuk om te lezen.
    Ik was er ook gisteravond en één van de bezitters van zo’n kekke iPad inclusief standaard maar schijn bedriegt. Ook ik ga, vooral de eerste keer, met zenuwen in mijn lijf naar dit soort projecten, en nog steeds kijk ik op tegen al die goede zangers om me heen en voel me soms heel klein. Maar dan besef ik dat er naast de onvermijdelijke missers ook regelmatig prima klanken uit mijn keel komen ??
    Op Ameland zijn we met allemaal leuke, spontane en muzikale mensen waardoor het soms inderdaad lijkt alsof we elkaar al ons hele leven kennen.
    En weet je, jij hoort daar dus straks ook mooi bij ❤️

    Tot over 5 weken

    • Wat een mooie reactie, Willy….ik ben er een beetje stil van. Volgens mij gaan we er in november een heel mooi weekend van maken, met veel plezier en prachtige muzikale momenten! ???

  2. Wat een verrassing om zo’n leuk stuk te lezen over de repetitieavond met Durk voor Ameland a Capella 2017. Fijn dat je het toch ook leuk gevonden hebt Betsy na de zoektocht en het weekend zal je zeer zeker goed bevallen, dat is altijd een feest. Je zult het zien.
    Van ons koor Solid Sound Popvocals uit Drachten waren er al 7 mensen, dus logisch dat de meesten elkaar al goed kennen. Tot over een aantal weken op Ameland.

    • Ik heb de vrijdagavond als zeer genoeglijk ervaren (verdwalen doe ik standaard, zelfs mèt TomTom, dus daar laat ik mijn humeur maar niet door verpesten, haha..). Ik kijk uit naar ‘Ameland!’ Tot dan, Wiesje!

  3. Sorry, Betsy schrijf je met ie. Betsie dus. Neem me niet kwalijk. Ik zal het nooit meer doen.

    • Mwoah…Betsie, Betsy…als je het zingt, dan klinkt het allebei hetzelfde, toch? ?????

Leave a Reply

Your email address will not be published.