Eigengereide Einzelgänger

Vriendin Mara heeft er al meerdere keren over geschreven in haar blog: haar vriendin Pepperfly (dat ben ik dus, die naam kleeft nog steeds aan me door een vorige blog), die vriendin die is dan wel in Noorwegen, waar zij dus woont, en ze zullen elkaar wel zien, maar…ze trekt vooral ook haar eigen plan. Als ik haar niet beter zou kennen, zou ik er een beschuldigend toontje in lezen, maar ook zij weet intussen hoe ik ben. (Als je dat nog niet weet na 20 jaar vriendschap, dan is er ook wel iets grondig mis, niewaer?)

Ontbijt

Ontbijt

Want ja. Ik trek mijn eigen plan. Heel graag. Niet dat ik niet graag onder de mensen ben. Mijn baan bewijst het absolute tegendeel: in het onderwijs ben je voortdurend onder de mensen. Voortdurend ondergedompeld in een wereld vol verschillende meningen, visies, avonturen, wensen; caleidoscopisch leven op de vierkante meter. En ik geniet daarvan. Om in het weekend die spons die ik ben, wel even leeg te knijpen tijdens wandelingetjes met de man.

En een paar keer per jaar moet dat dus nog iets drastischer. Alleen. Of in ieder geval zodanig alleen dat niemand last heeft van de totale verdwaasdheid die me kan overvallen. Van tien plannen bedenken en het elfde uitvoeren. Weten waar je heen wilt lopen, maar min of meer per ongeluk toch een omweg of vijf maken. Iedere dag een andere supermarkt bezoeken. Twee dingen kopen en daarover rustig anderhalf uur doen.

Diner

Diner

Eindeloos rommelen met bordjes, messen, broodjes, toetjes en ‘Ekte majones’. En van al die maaltijden ook nog foto’s maken, na een zorgvuldige her- en verplaatsing van de verschillende elementen.

En dan dat eten nog.

Leave a Reply

Your email address will not be published.