Er is maar één Chef!

Ergens in 2010 was er een personeelsuitje van de school diep in Drenthe. Als ik het me goed herinner, was het op een boerderij-achtig complex, waar verschillende activiteiten georganiseerd werden. Eén van die activiteiten was ‘schilderen’, en zo kwam het dat ik het grootste deel van het uitje doorgebracht heb met mijn doekje en mijn verf, naast een waslijn met handdoeken en ander drogend goed.

Enfin. Het is niet die herinnering die me drijft tot het schrijven van dit stukje. Nee. Mijn eerste werkelijke ontmoeting met Chef vond plaats aan de bar van een van de duistere bijgebouwen, tijdens datzelfde uitje. Ik had net een sapje ontvangen en wilde een slok nemen, toen het glas uit mijn hand werd gediefd. Chef nam een slok, retourneerde grootmoedig het glas en sprak de historische woorden:’Die is ook lekker.’

Oh. Gaat dat zo. Dat was wat ik dacht, maar volgens mij heb ik niets hardop gezegd. Geen idee wie Chef werkelijk was. Ik vond haar altijd wel wat intimiderend, wat stug en terughoudend ook, maar Chef bleek dus ook iemand die zomaar glazen uit je hand greep wanneer zij dat wenselijk achtte. En nee, ik noemde haar toen nog geen Chef. Ik keek wel uit. Pas later, veel later, toen ik langzamerhand wat wijs werd uit die diepe gronden van dat stille water, kreeg Chef haar geuzennaam, en hoeveel cheffen ik nog krijg, er komt er niet snel weer eentje met een hoofdletter.

Waar dat precies aan ligt, vraagt u? Ik moet het antwoord schuldig blijven. Een beetje. In acht jaar hebben we aardig wat min- en pluspunten van elkaar verkend. Misschien is het wel zo dat plus en min nogal eens bij elkaar kwamen, en daardoor zorgden voor nieuwe energie. Ik weet dat zij soms moe van mij werd. Ik soms niet genoeg moe van haar. Feit is: ik ben mijn Chef uitbundig gaan waarderen. Een vorm van liefde die niet opgaat, haar sociale bankrekening kan in dit leven niet meer leeg.

Maar ja. U begrijpt het goed. Mijn Chef is volgend jaar mijn chef niet meer. Ik moet het gaan doen met een ander opperhoofd, terwijl zij zich meer gaat bezighouden met andere zaken dan chef-zijn. Uiteraard was ik eerst pisnijdig, maar intussen zie ik ook de voordelen wel. Waar eerder altijd de hiërarchie het laatste woord had en ik met alle respect weleens knarsetandend haar kantoor verliet, zijn er nu mogelijkheden tot een nog meer gelijkwaardig sparren, en aanscherpen van datgene wat er toch al zoetjesaan was.

En daarnaast is er nog altijd dat glaasje, waarvoor ik haar nog eens terugpakken moet. Het is denk ik maar goed dat ik tijdens het eerstkomende personeelsuitje niet aanwezig kan zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published.