Feestelijke overwegingen

‘Wil je maandag nog iets speciaals doen?’ vroeg ik de man. Een vriendin van vroeger wilde op bezoek komen, en dan moet ik natuurlijk geen andere plannen doorkruisen. Mochten die er zijn. Maar de man schudde van nee. ‘Het is een gewone dag, hoor, voor mij.’ Ik zweeg. ‘Voor jou niet dan?’ ging hij verder. Ja. Voor mij ook. Toch wel. En een beetje niet.

Vijfentwintig jaar geleden was 30 maart een speciale dag. Iets met een ambtenaar en een gemeentehuis, veel vieze olieflessen aan de trekhaak van de Landrover als variatie op een setje rammelblikken, en een belofte tot de dood ons scheidt. Tsja. Ergens in 2000 vonden we ook een andere manier dan de dood om te scheiden en hoewel we het trouwboekje intact hielden, gingen we ieder voor een poosje ons weegs.

‘We zouden iets kunnen doen met die àndere datum’, stelde ik voor en de man reageerde enthousiast. Die datum waarop we ons nieuwe begin bezegelden met nieuwe ringen. ‘Als we dan twaalfeneenhalf jaar weer bij elkaar zijn, dan kunnen we ook iets leuks doen.’ De man knikte. Het leek hem een goed idee. Dan was het alleen nog even erg handig om te weten op welke datum dat dan moest zijn.

Ik wrikte de ring van mijn vinger, want daar, en daar alleen, stond de datum voor eeuwig gegrift, in tegenstelling tot ‘in ons geheugen’, wat natuurlijk al een aanwijzing had kunnen zijn, maar de gedachte aan een feestje liet ons voor even niet los. Het was al een beetje donker, en onze ogen worden al oud. ‘Is het nou één of twee juli?’ mopperde ik al speurend. Ik kon het zo snel niet zien.

Het bleek de eerste te zijn. Inderdaad in die prachtige maand in de zomer. In 2002. Wat het twaalfeneenhalfjarig jubileum een fijn overtijdje bezorgde van een kleine drie maanden…….

Geen spat veranderd in 25 jaar, natuurlijk...(op die bril na).... ugh-ugh.

Geen spat veranderd in 25 jaar, natuurlijk…(op die bril na)…. ugh-ugh.

2 thoughts on “Feestelijke overwegingen

Leave a Reply

Your email address will not be published.