Folk zonder phone

De smartphone en ik, wij zijn een bijzonder hecht stel. Zo veel taakjes die ik met behulp van het ding kan uitvoeren, zoveel plezier als ik ermee beleef; nee, de smartphone wijkt nauwelijks een moment van mijn zijde. Omdat ik dat niet wil. Meestal toch.

Soms ben ik ‘m zat. Soms vind ik ‘m niet handig. Zoals gisteren, toen ik de spiekerboks en een gemakkelijk shirtje aantrok om een kleine tien minuten lopen van huis me te gaan vermaken op het koddigste festival van Noordoost-Nederland: Folk veur Volk. Ook de man ging foonloos op pad, want ook hij vindt zo’n apparaat in de broekzak op zijn minst niet dansbaar, en anders gewoon niet fijn.

En fijn, dat was het festival dan wel weer. En ergens, tussen de hippe foodtrucks en de hupsende violen in, kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat de lol een enorme berg verhoogd werd door het ontbreken van dat onderbrekende apparaat. Niet net als vorig jaar nog even appen met een collega over het feestje waar ik was. Niet nog even een foto maken en doorsturen naar die ene die er niet bij kon zijn. Niet nog even…

De man en ik, we genoten van de muziek, de plakjes spaciale cake (nee, dat was niet wat u denkt dat het was en dat verbaasde ons ook een beetje). We ouwehoerden met A. en H. en al die anderen van Marturia, want zonder de Marturianen is een feestje geen feestje, natuurlijk. We dansten alsof we nog 20 waren, of misschien juist alsof we 50 waren, wat beter klopt en misschien wel net zo lekker is.

We liepen na afloop licht zigzaggend van Oud-Aalden weer huiswaarts, samen met H. van Marturia, en ik vroeg me af of ik de smartphone gemist had. Niet echt, moest ik concluderen. Misschien een klein momentje, toen ik in conplete verwarring een geluidsman trof die als twee druppels water op onze oudste leek, die, om het gekker te maken, dit werk ook prima doet. ‘Zijn ogen staan dichter op elkaar’, zei de man na een poosje staren en ik knikte, verdwaasd nog, voor we verder gingen met onze benevelde polka rond middernacht.

Inderdaad. Van sommige momenten moet je beter geen foto’s maken. Ze zien er altijd veel beter uit in je ontnuchterde herinnering.

Tsja. Dan wel weer een moment om vast te leggen, toch?

Tsja. Dan wel weer een moment om vast te leggen, toch?

Leave a Reply

Your email address will not be published.