Geen krenterig ommetje

Vorige week was er de Rode Kruis Bloesemtocht in de Betuwe. Bejubeld door Broer en dus liep ik ‘m ook een keer. In file over kronkelende dijkjes en door pittoreske dorpjes met sprookjesachtige namen als Rumpt, Beesd en Rhenoy. Mooi. Zeker. Maar ook erg druk, dus. En voor mijn middelmatig getrainde voeten was de gekozen 25 kilometer nèt iets te ver. Deze week werd het dus 20 kilometer. De Krentenbloesemtocht in Dwingeloo. Collega T. liep er de 30. Het begon wat miezerig, maar de temperatuur was perfect en de route wonderschoon. Op veel stukken zag ik enkel het groen van de bomen en het grijs van de lucht. Zo rustig.

‘Heb je zin om samen verder te lopen?’ vroeg T., toen we elkaar bij de controlepost in het Theehuis Anserdennen toch nog onverwacht ontmoetten. Ja. Dat had ik wel. We gespten de rugzakken nog even wat beter op hun plek en vervolgden de weg, terwijl we enthousiast ervaringen uitwisselden over de kilometers die achter ons lagen. Of het daardoor is gekomen, we zullen het nooit weten…maar op enig moment stonden we op een kruising zonder aanwijzing. ‘Wat gek,’ merkte T. op, ‘normaal zou hier toch een pijltje moeten hangen.’

Het hing er niet. Verderop hing er eentje van de oranje route. 30 kilometer. Ik wees, en we liepen verder, schouderophalend. Op het moment dat ik zag dat een weg naar rechts geen klinkerpad was, terwijl de routebeschrijving vertelde dat dat wel zo moest zijn, stelde T. me gerust. ‘Deze route wordt al ruim vijftig jaar gelopen. Dat pad is er niet meer.’ Ik verwonderde me nog wel over het feit dat er nergens meer gele pijltjes (20 km) hingen. ‘Weet je zeker dat je deze weg nog niet hebt gelopen, vandaag?’ T. wist het zeker.

Tot we een kilometer verder waren en we voor een moment onze uitwisseling van verhalen staakten. ‘Hé,’ zei T. en hij keek naar links, naar rechts. Naar het nummer van een pijltje op een lantaarnpaal. Het kwam hem ineens toch erg bekend voor. Het rode huisje aan de rechterkant, het watertje links. Het parkeerterrein waar we ‘zeker weten’ rechts moesten. En dan opnieuw langs die controlepost. En dan wèl die snelle afslag naar rechts. En dat we nu vast de laatsten waren. En dat hier nu vast een verhaaltje van zou komen. En ik knikte. Omdat dat een ding was, dat zeker was…

Niet dat het nou een omgeving was waar je voor je verdriet anderhalf uur langer sjokte dan de bedoeling was...

Niet dat het nou een omgeving was waar je voor je verdriet anderhalf uur langer sjokte dan de bedoeling was…

4 thoughts on “Geen krenterig ommetje

    • Geeft niks, Ted, de boodschap is leuk. 🙂 Het was een gedenkwaardige wandeling…met extra waar voor ons geld, zullen we maar zeggen!

Leave a Reply

Your email address will not be published.