Het kan beter

Zo’n binnenbrand in je hersenpan is eigenlijk best hilarisch. Ja! Diegenen die zich nu zwaar aangebrand voelen of oververhit raken van het idee dat iemand lacht om een burnout: er zit een kruisje op deze pagina. Om precies te zijn: rechtsboven. Meer stress dan nodig wil ik niemand bezorgen.

Goed. Nu we ‘entre nous’ zijn, leg ik even uit hoe het zit. Want, natuurlijk is het niezoleuk om als een lekke inktvis in te storten wanneer je liever nog even als een supersonische haai had doorgewerkt en -gestudeerd. Natuurlijk had ik intussen liever ‘bevoegd’ achter mijn naam zien staan, in plaats van ‘sneue eeuwige student’.

Maar ronduit lachwekkend was het, zo terugkijkend, zeker wel. Niet eens speciaal die momenten van totale doorbranding, waarop ik al begon te grienen bij een nestje puppy’s op tv, briesend ontbrandde bij een verkeerd begrepen opmerking van deze en/of gene, of wanneer ik weer eens niet kon kiezen tussen geel of blauw en simpelweg 1 + 1 niet meer tot 2 kreeg opgeteld.

Neuh.

Die smart ass-opmerkingen! Steeds opnieuw! In de eerste week na mijn ineenstorting: ‘Jawel, hoor, het gaat best weer goed.’ In de derde week: ‘Hm. Nou. Nee. NU gaat het goed.’ De tweede maand: ‘Jaaa, NU is het toch echt beter.’ Een half jaar later: ‘What was I thinking? Volgens mij gaat het NU pas echt goed.’ Enzovoort, en zo verder. Ach. Dan gisteren. Ik had een studieboek gevat en was fijn aan het samenvatten. Hm, dacht ik. Dat ging een poosje terug toch aanzienlijk slechter!

(Maar om nu te durven zeggen dat het goed gaat? Ik kijk wel uit. Het kan misschien nog veeeeel beter.)

Linette vindt het zo wel goed. Ja.

Linette vindt het zo wel goed. Ja.

Leave a Reply

Your email address will not be published.