Jimmy Scissorhands

Toen wij onze Jim leerden kennen, had hij nog niet vaak een dierenarts gezien. Het moest minstens één keer zijn geweest, want mini-poesjes kon hij niet meer maken, maar verder? De kinderen van de vorige huiseigenaar konden zich niet herinneren dat hun vader ooit met het beest naar de dokter was geweest. Vader zelf was er niet meer, maar wij proefden een dikke kern van waarheid in hun haperend verhaal.

Nu onderhouden wij al bijna dertig jaar innige relaties met het veterinair gezag, dus met Jimmy zetten wij ‘gewoon’ de traditie voort. Gewoon. Maar zo gewoon bleek dat dus mooi niet te gaan. Waar Jimmy in het dagelijks leven een kruising tussen een lakse luiaard en een dood vossenbontje is, verandert hij, eenmaal in een vervoersmand richting dierenarts, in een versmelting van The Tasmanian Devil en Edward Scissorhands. Oh ja. En Pavarotti.

De eerste keer dat Jim richting dierenarts ging, reed ik met natte handen en bonzend hart richting Westerbork, terwijl op de passagierstoel een eenpersoons wereldoorlog werd uitgevochten met schreeuwend luchtalarm. De tweede keer stuurde ik met een smoes de man op pad. Het bloed van gesneuvelde katernagels kleefde aan de buitenkant van de kunststof mand.

En vandaag moest hij weer. En de smoes bij de man werkte niet meer, want hij heeft geen dag meer vrij. En ik had nog steeds geen psychiatrisch vestje met lange mouwen voor hem (Jimmy, niet de man), dus we konden niet anders dan het er maar gewoon op wagen. Dus ik pakte de mand. En ik pakte een dekentje. En ik pakte een poes.

In de auto werd de binnenkant van de mand driemaal heftig bekrast. De misthoorn die zich in de oude baas verborg, liet zich nog tweemaal horen. En toen. Was het stil. Tussen de kieren in de mand zag ik een Jim die berustte in zijn lot. Iets wat hij, al spinnend tegen de dierenarts, op de tafel ter plekke herhaalde. En in de auto richting huis was er stilte. Tien kilometer lang.

Ik slaakte een zucht van verlichting. Die poes had het nog wel even volgehouden met zijn opstandig gedrag, misschien, maar ik weet niet of mijn zenuwen nog veel meer ritjes met de Tasmaanse Duivel, Scissorhands en Pavarotti hadden kunnen verdragen.

(Zeker niet in de wetenschap dat we volgende week wéér die richting op gaan.)

In het gewone leven maakt men 'The Jim' de pis niet zo gauw lauw...

In het gewone leven maakt men ‘The Jim’ de pis niet zo gauw lauw…

One thought on “Jimmy Scissorhands

  1. Als dierenartsassistente noemde we deze sirene op de patientenkaart TIJGER.
    Klaarzetten handdoek om de kat te pakken en pleisters voor ons zelf controleren of deur en raam dicht zitten ze kunnen als Dracula tegen de muur op rennen.. Oja en koffie voor de eigenaar na afloop als ze witjes excuus maken voor jouw verwondingen.
    Meestal liep het met een sisser af soms met poep en pies ach ja je zou als kat maar in een mandje gezet worden in een auto wasss dat miauwt het dier? Wachtkamer met angst en ontsmettingsgeur vreemde handen op je lijf geport en geprikt worden.
    Bekijk het door die ogen en dan snap je dat ze niet allemaal rustig op de behandeltafel belanden.

Leave a Reply

Your email address will not be published.