Miss Simone en de onverwoestbare broodrooster

Ik heb het er weleens eerder over gehad, maar vooruit: sommige dingen uit een vroegere vriendschap zijn zo fijn, zo bijzonder, zo onvervalst en onvermoeibaar van invloed op de manier waarop ik nu leef, dat ik er misschien nog wel honderd keer over schrijf. Het kind met het badwater wegsmijten? U gaat het mij niet zien doen. Klaar. Wen d’r maar an.

Wanneer het was, dat weet ik niet meer. Het was vóór een van de vele keren dat ik op huis en haard van ex-collega (en vroegere vriend) S. zou passen. Iets met een schoolreis van hem en ik toch in de buurt aan het werk en toevallig gek op kippen en poes.

Er was iets met muziek. Dat ik maar moest zien wat ik zou draaien als ik daar toch was. En ik dacht: nou goed. Ik zal het wel zien. Tot ik de kasten opentrok en een hoeveelheid cd’s tevoorschijn zag komen die een Hoorn des Muziekovervloeds verlegen zou maken. Hoe moest ik daar in godsnaam iets uit kiezen? ‘Leg maar iets voor me klaar’, zei ik dus. En zo geschiedde.

Ik noem het nog steeds mijn eerste werkelijke kennismaking met Muziek. Met hoofdletter, ja. Er volgde een schier onvermoeibare muzikale ‘opvoeding’, zoals ik die noemde, maar zoals hij het nooit bedoelde. Het was van zijn kant simpelweg het delen van wat hij mooi vond en dat deed hij gul en overvloedig. En ik vrat het, hongerig als ik was. Alsof ik nooit eerder een deuntje hoorde.

En daar denk ik nog regelmatig aan. Glimlachend en met overlopend hart. Als ik het tostibrood uit de onverwoestbare broodrooster van zijn moeder laat springen en Miss Simone op twintig in de woonkamer heb staan.

Leave a Reply

Your email address will not be published.