Nu moet ik dan wel

Het is niet dat ik het niet meer leuk vind om aan wedstrijdjes mee te doen. Ook al win ik nooit. Ook al vraag ik me tijdens het hele gebeuren steevast af ‘waarom ik dit ook alweer doe’. Ook al zijn de weersomstandigheden vaker wel dan niet om niet over naar huis te schrijven. Neuh. Daar ligt het allemaal niet aan. Ik kom er simpelweg niet zo vaak meer aan toe om me in te schrijven. En dan ook nog eens ter plekke te verschijnen.

Dus nee. Ik had me ook nog niet ingeschreven voor de Aalden Rondomme, het loopje waar ik vorig jaar collega M. voor gestrikt had, en het jaar ervóór collega W. ‘Leuke omgeving om in te lopen’, zoiets had ik vast tegen haar gezegd, omdat W. best van leuke omgevingen houdt. Helaas waren de weersomstandigheden dermate bar, dat collega W. slechts hagel zag en wind en regen tegen het lijf voelde striemen. Zelfs de man, als toeschouwer, maakte zich uit de voeten. Het water liep hem in de laarzen, zo aan de kant.

Maar toch. Fijn loopje. En natuurlijk zou ik er dit jaar weer zijn. Alleen al omdat het om de hoek is. En omdat het toch echt weer eens moet. Maar het hardlopen ging de laatste tijd wel váák, maar niet vèr. Dus ja. ‘Ga je tien kilometer doen?’ vroeg de man en ik dacht aan collega M., die de tien kilometer vorig jaar net zo snel liep als ik de 6,5. Ik dacht aan de opgave die het bij de Stonecityrun in juni was, om die tien een beetje charmant te vervolmaken. En ik schudde van nee.

En ik had me dus nog steeds niet ingeschreven en ik maakte ook geen haast. Zoveel dingen te regelen nog op school, een heerlijke niks-doen-vakantie voor de boeg, zo weinig kilometers in de benen. Tot ik redacteur J. tegen het lijf liep, tussen de boodschappen in de plaatselijke supermarkt. Of hij me even kon spreken. Want die stukjes in het plaatselijke krantje, zouden we daar al een afspraak over kunnen maken? Beginnen in januari, en dan zes maanden lang ‘kiek’n wat ‘t wordt’?

En ik knikte van ‘ja’ en ik mompelde nog wat over de buurvrouw, die mijn stukjes graag in het krantje zag verschijnen en J. wapperde met zijn handje en zei: ‘Dat snap ik, want dat wil ik ook.’ En of ik dan kon beginnen met een stukje over de Aalden Rondomme. De foto, daar zorgde hij wel voor. En ik dacht: ok. En ik dacht: nu dan wel even een beetje strak gaan trainen. En nee, het wordt geen tien kilometer. En ja. Die inschrijving, die is bij dezen dus eindelijk geregeld.

...nog genoeg energie om iets van een grijns te produceren...

…nog genoeg energie om iets van een grijns te produceren…twee jaar terug, dus…

Leave a Reply

Your email address will not be published.