Wandelen is poëzie

De man en ik, we houden van wandelen. Al wandelend hebben we zelfs een hele verzameling huizen in Aalden en Meppen bekeken, voordat we besloten in Aalden een huis te betrekken. Eenmaal in Aalden neergestreken, moest de omgeving natuurlijk ook al wandelend verkend worden. De eerste gemarkeerde route werd de Aalden Rondomme, die ik niet veel later voor de eerste keer al hardlopend volbracht. En nu nog lopen we dit ‘rondje’ regelmatig opnieuw. Ieder seizoen kent zijn eigen charme, en waar kun je die veranderingen in de seizoenen beter aanschouwen dan in de natuur rond ons fraaie dorp.

Tegen de Aalden Rondomme schuurt de Dichtersroute. Ik weet nog goed hoe ik er voor het eerst kennis van nam. Het was januari 2014, ik logeerde in Landal Aelderholt en liep dagelijks even op en neer naar de supermarkt in het dorp. Onderweg kwam ik een prachtig gedicht tegen op een perspex plaat. Het heet ‘Bladspiegel’ en verhaalt over een vroeger werkkamp, en over het tegenwoordige AZC. De laatste regels van het gedicht komen bij iedere leesbeurt weer even hard binnen:

de plaats van het wachtende wachten met slagboom
schuilt achter de bladeren
zo was het eens, zo is het nu
schrijnende bergplaats in een onschuldig schilderij

Alsof een asielzoekerscentrum, bergplaats van wachtende mensen vol hoop, eigenlijk geen poëzie mag zijn. En dan, dan loop je verder…langs al die andere gedichten, waarvan er enkele duidelijk onlangs vernieuwd zijn. Prachtig staan ze erbij. Bij de grote keien van Dove Waander en Dove Peter in Oud Aalden, bij het graf van de Prinses van Zweeloo, waar je weg kunt dromen over die mysterieuze dame uit het hoge noorden, die met haar juwelen om en door paarden omringd werd begraven net buiten Zweeloo. In het Drents Museum wordt meer over haar verteld en ik las ook een boek over haar, en dat maakt het extra bijzonder. Daar aan de rand van het veld zou ze hebben gelegen, met uitzicht op het kerkje van Zweeloo, ook weer met zoveel geschiedenis doortrokken. Vincent van Gogh schilderde het ooit, en nu mogen veel kunstenaars, waaronder schilders, er regelmatig exposeren tussen die oude muren, die, als ze konden, zo veel verhalen zouden kunnen vertellen. En dan, dan heb je nog niet eens een derde te pakken van een route die een krappe 7000 meter telt, en met minstens 7000 verhalen is te plaveien.