Zeeuws Meisje in Drenthe – Aalden Rondomme

Het was weer Aaldenrondomme-weer

De weersvooruitzichten waren op zijn minst bijzonder te noemen. Vanaf de start van de trimloop, zou er een beste bui voorbijtrekken. ‘Dan doe je het niet,’ zei de man. ‘Uitgesloten,’ antwoordde ik. Ik trok een extra thermo-hemdje aan en gaf mijn bril aan hem ter bewaring; er zaten immers geen ruitenwissers op.

Aan de start trof ik W., met wie ik bij Marturia zing. Ik babbelde met een mentorleerling, die de tocht uit moest lopen, want anders had ze de hele week gezeur op school. Een stukje verder trof ik nog een leerling, van een paar jaar geleden. Ze had geen idee hoe snel ze zou lopen. Snel, zo bleek aan de finish: ze won de race over 6,5 km in 27 minuten! Iets waarvan ik ook vroeger alleen maar kon dromen.
Maar goed. W. en ik, we hadden er zin in. We keken naar kekke broekjes, schoentjes en shirtjes. Zo’n loopje is soms meer een sportieve modeshow. Ik nam me voor om déze week nog nieuwe, kleurige schoenen te kopen en een fleurig hesje en misschien een hele hippe haarband. Wat ik waarschijnlijk toch niet doe.

Het startsein klonk. De massa kwam relaxed op gang. We holden in een lange sliert door het Drentse landschap. Naast de kant stonden toeschouwers in dikke jassen. Ook al kenden ze mij niet, er werd enthousiast geklapt en geschreeuwd. Ik begon er genoeglijk van te grijnzen.

Langs Landal Aelderholt, onder de Jantina Hellingmolen door, hup Oud Aalden in. Het begon allengs harder te sneeuwen. Mijn shirtje was doornat. Op de laatste honderd meter haalde ik met het laatste restje energie de man voor me in. Vlak achter me kwam W. binnen. Ook ruim binnen drie kwartier. Iets wat we beiden niet verwacht hadden, maar toch maar hebben geflikt. En die sneeuw? Tsja, zonder gek weer is het eigenlijk ook geen echte ‘rondomme’. Toch?

Leave a Reply

Your email address will not be published.