Onvoorzichtig enthousiast

Docenten zijn, in gunstige gevallen, ook eeuwige studenten en ja, dat geldt ook voor mij. Al moet ik zeggen dat ik evengoed een eeuwige student zou zijn als ik géén docent zou zijn geworden, maar dat terzijde. De docent-student. Daar gaat het nu over. En die student vindt zichzelf regelmatig terug op min of meer verplichte congressen, seminars, cursussen of workshops.

Ik heb het niet op de doorsnee studiedagen. Verwend als ik ben, wil ik geen  ‘praatjes onder elkaar om ervaringen uit te wisselen’ en rollenspellen zorgen er ook al voor dat ik vaker dan gemiddeld naar de wc moet. Ooit belandde ik op een bijeenkomst waar de cursusleidster met pluchen vissen smeet. Veel heb ik van die dag niet onthouden. Die vissen, ja, en ex-collega S. die al snel naar het toilet moest en niet meer terugkeerde. Dat was een rotstreek, ja. Een beetje solidariteit had hem niet misstaan.

Anyway. De studiedag. Het kán wel. Zoals afgelopen woensdag. Geen rollenspelen, geen praatjes over ervaringen, geen vissen die in kleurige pluchen bogen over ons heen scheerden. Nee. Wèl goede koffie, lekkere koekjes, een fantastische lunch en theorie. Theorie! Theorie! Van 9.45 tot 16.15 uur schreed de ene na de andere bevlogen deskundige naar voren om ons in te wijden in de geheimen van het brein. Collega S., W. en ik vraten het als hongerige puppy’s en na afloop hadden we nog honger.

Ik bekeek ineens mijn jongens en mijn meisjes als een verzameling breinen in ontwikkeling. Ik begreep waarom de jongens in mijn ‘echte-jongens-klas’ elkaar voor iedere les even stevig aan moeten pakken en daarbij moeten schreeuwen als gorilla’s. Ik snapte ineens waarom de meisjes na het uiten van een dramatisch verhaal zonder oplossing en glimlachend het lokaal weer verlaten. Ik begreep ook dat ik minder een watje moet zijn, want dat puberende brein is soms simpelweg in alle windrichtingen Indisch doof.

‘Eigenlijk zou iedereen naar zo’n studiedag moeten gaan’, roep ik dan ook enthousiast tegen Chef, en ik zucht nog maar eens een keer van genoegen over de waardevolle dag die ik had. Ik ratel en ratel, en zie niet op tijd dat haar ene mondhoek net iets hoger trekt dan de andere. ‘Dus,’ zegt ze dan, ‘op de eerstvolgende teamvergadering heb jij een Powerpoint gemaakt en vertel je er alles over.’

Oh.

(Zouden er ook studiedagen in zwijgen zijn?)

Tijdens de lunch kan er niet veel misgaan...met volle mond praten is immers niet beleefd...

Tijdens de lunch kan er niet veel misgaan…met volle mond praten is immers niet beleefd…

4 thoughts on “Onvoorzichtig enthousiast

  1. Klinkt goed, Betsie! Kan ik ook nog heel veel van leren. Waar was het van? Zelf presenteren is natuurlijk een ander verhaal. 😛 Succes!

    • Het was een studiedag van Medilex, in Driebergen, over het puberbrein. Superinteressant!

Leave a Reply

Your email address will not be published.