Over halve lengtes en gemist gemis

Het was het argument waarmee de man mij uiteindelijk toch, en ineens gemakkelijk, óm kreeg. “Er is een zwembad op loopafstand!” Een buitenbad nog wel. Het was wat ik vreesde te gaan missen, als we weg zouden gaan uit Steenwijkerwold. Daar was het bad op fietsafstand. Evenveel minuten als ik nu lopen moet. Als ik langzaam sjok.

Dus ik ging om. We kochten, verhuisden en settelden. En nooit, nee nooit, keek ik verder dan het hek dat om het nieuwe zwembad heen stond. Ik zag een glijbaan. Ik zag een grasveldje en een fietsenrek. En een piepklein badje. In mijn opinie. Want oh my, wat was ik verwend, met mijn 50-meterbad met snelle baan, en dat voor net iets meer dan 40 euro per jaar.

Want dat was ook nog wat. Een abonnementje hier kost 60 euro in de voorverkoop, en 80 als je te laat bent, zoals ik. Dus ik hield het bij hardlopen en af en toe een duik in een meertje vlakbij. Het leven was goed, en Aalden leerde ik ook kennen zonder te zwemmen.

Zo leerde ik dat dit zwembad, met een grootte die ik als een verwende prinses beschimpte, slechts kon bestaan door de inzet van de bevolking. Dat er mensen waren die een abonnement kochten, puur voor de subsidiëring van dit kindervermaak. Bedrijven in de buurt (en van iets verder weg) leverden met de hulp van vele vrijwillig lassende handen, een prachtige pannakooi voor op het grasveldje erbij. Om het nog maar niet over de fair te hebben, eind april. Alles voor het zwembad.

Dus ik meldde me gisterenavond bij de kiosk, omdat ik ook best wilde helpen. En ach, als ik er toch ben, doe dan ook maar een abonnement. Ik schreef ‘m zelf en een andere nieuweling lamineerde ‘m en ik dacht: morgen misschien dan toch even zwemmen.

Vanmorgen viste ik mijn oude zwemtas tevoorschijn en wist ergens achter de hemdjes nog een badpak. Tien voor zeven verliet ik de Wendakker. Er hing nog wat nevel boven de velden en dauwdruppels versierden de planten langs de sloot. Ik zwaaide met mijn abonnementskaart, ging douchen en sprong in het bad. Laverend tussen de zwemmende dames en heren van Zweeloo en Aalden, bedacht ik wat voor rund ik was. Ik bedacht dat ik een jaar vol frisse baantjes had gemist en dat dat me niet meer moet gebeuren.

En ik bedacht dat ik het aantal baantjes in ieder geval wel in zou kunnen halen. In een bad dat twee keer zo klein is, is het aantal baantjes natuurlijk wel weer twee keer zo hoog.

7.00 uur. Da's fijn. Om nu van ze te verwachten dat ze het bad om half zes al opengooien, is misschien ook wel wat bizar.

7.00 uur. Da’s fijn. Om nu van ze te verwachten dat ze het bad om half zes al opengooien, is misschien ook wel wat bizar.

Leave a Reply

Your email address will not be published.