Overkokende chili en het blauw van de zee en de liefde

Afgelopen vrijdag liep het al tegen enen in de middag voor ik dan eindelijk mijn rugzak inpakte, mijn sjaal vergat maar de partituren gelukkig niet, en racete richting boot naar Ameland. Voor de tweede keer mocht ik mee met Ameland Acappela, en waar ik vorig jaar vooral in spanning zat, was het nu vooral een prettig vooruitkijken naar wat er nu dan komen zou.

Een groot deel van de mensen kende ik nu, en het begroeten met veel armen en zoenen en enthousiaste uitroepen van plezier was nu geen activiteit waar ik van opkeek, maar vooral een happening waar ik zelf actief aan meewerkte. Ook het kleine deel van de groep dat ik drie weken eerder nog gezien had, benaderde dit startritueel alsof we elkaar minstens een jaar niet hadden gezien.

De toon werd, zogezegd, direct gezet, de verhoudingen waren duidelijk en het stapelbed was zelfs al half en half gereserveerd. Ik lag naast N., die daardoor totaal onterecht van hevig snurken werd verdacht, maar ja, toegeven dat ik het ben, kan natuurlijk zorgen voor minpunten op de selectielijst voor een volgende keer. Sorry, N.

Maar dan het zingen nog. De ‘ripe and fresh tomatoes’ uit het lied ‘Chili Con Carne’ leken op vrijdag nog een beetje op cherrytomaatjes die net iets te lang gelegen hadden. De noten in ‘Blue’ sprongen regelmatig onder mijn vingers weg en ‘Don’t stand so close to me’ leek een metafoor voor een liedje dat mij liever uit de buurt hield. Gelukkig was er ‘To make you feel my love’ en daar hebben we altijd alles voor over, en over liefde zeg je sowieso geen nare dingen.

Dirigent Juliëtte was echter flabbergasted en sprong enthousiast voor ons langs. Zo fijn dat wij zo hard hadden gestudeerd in de maanden voorafgaand aan dit muzikale avontuur. Evengoed kregen we er op magistraal energieke wijze van langs tijdens de repetities, al hadden we zelf totaal niet in de gaten dat we steeds resoluut op de juiste plek van de notenbalk werden gezet. Wat deed ze dat lieflijk, wat lachte ze er vriendelijk bij en wat deed ze bijzondere dansjes. Stiekem werden we allemaal een beetje verliefd op Juliëtte, en deden alles ‘to make her feel our love’.

Hard werken en liederlijk ontspannen was het, dit weekend, waarin de liedjes steeds fijner gingen lopen, met steeds een stukje meer beheerste ingrediënten van dat ene wel heel speciale lied. Het kloppen, mixen, roeren, de ritmes, de refreinen, het werd duidelijk dat we werkten aan een tweede Michelinster voor de muziek. En vanmiddag was er dan publiek dat naar ons miniconcert kwam luisteren. Stoelen moesten bijgesleept, de spanning liep op als de temperatuur in een pan chili op inductie.

Juliëtte sleepte ons via een voorafje gebaseerd op Bach, via de ene liefde naar de andere liefde van Joni Mitchel, Sting en Bob Dylan naar die vermaledijde snelkookpan vol chili. Het slotakkoord was een vreugdekreet, en onverwacht de opmaat voor een toetje. Omdat we ons zo knap door het diner hadden gewerkt, kwam nog een keer het Bach-dingetje. En toen was het echt voorbij.

Tijd voor drank. Tijd voor mooie woorden. Tijd voor een dikke knuffel voor E., die dit jaar niet meedeed, maar wel even kwam kijken en de emotionele kraan bij me flink open zette. Bij het drankenkarretje raadde M. me daarom met een uitgestreken gezicht aan ‘iets droogs’ te nemen, al kon dat in mijn geval de stroom niet meer stelpen.

Muziek doet rare dingen met je hart en je brein, dat weet ik intussen, maar toch word ik er steeds weer door verrast. Het totale vergeten van die volle agenda en ander ‘gedoe’, dat je graag eens opzij wilt zetten, maar dat alleen door muziek ook ineens echt even verdwijnt. Het uiten van een ‘ba-bap-ba-ba-da’, waardoor je in een milliseconde in een lied zit. Elkaar met een groepje aankijken op de veerboot, op weg naar huis, en dan toch nog, nog één keer door de liedjes heen. De chili kookt nog één keer over. Bij ‘Blue’ zijn we niet zeker. Juliëtte zegt: ‘We zien wel hoe ver we komen.’

En we gaan. Verder. En verder.

Veel verder. Dan in enig leven zonder muziek.

De chili (sin carne, maar met zoete aardappel) van de Blendettes was een feestje op een bord.

6 thoughts on “Overkokende chili en het blauw van de zee en de liefde

  1. Hey Betsie, wat heb je dit weer mooi en treffend geschreven. De chili was toch niet zo pittig als hij leek. Het mezzomaaltje was heerlijk. 🌶 Nog ‘special needs’? Na dit weekend niet meer toch? 😘

  2. Wat een mooie omschrijving van een heerlijk weekend, als blendette heb ik net zo genoten als jij! Van jullie mooie zang, warme bedankjes, gezellige gesprekken en alles wat er meer was. Ik ga wat vaker naar je verhalen kijken, want het leest heel lekker en inspirerend. 😊😘

Leave a Reply

Your email address will not be published.