Overmeesterd

De eerste week van het nieuwe schooljaar is weer voorbij. Een week waarin ik heb kunnen zien dat mijn mentorklas een gezellig zooitje is dat vast en zeker gedurende het schooljaar voor een verrassing of wat zal zorgen. Het was een week waarin ik de zorgvuldig voorbereide lessen in de prullenbak kon gooien en fijn mocht improviseren, want de uitgeverij van ons lesmateriaal had zijn zaken nog niet voor elkaar.

Het was ook een week waarin gevierd werd dat het personeel het hele jaar weer met elkaar mocht optrekken. In en rond de vesting Bourtange vond een personeelsfeestje plaats, waarbij teamleider M. en ik al snel hadden besloten dat het uitermate relaxed was om vanuit een kayak, op kabbelend water, te filosoferen over het leven in het algemeen en het schoolleven in het bijzonder. Wat ook bijzonder was, was dat men er blijkbaar dacht dat vegetariërs geen geroosterde etenswaren blieven. Waar de omnivoren genoten van bruinverbrande worsten en spiezen van de barbecue, kregen collega B. en ik een bord vol sla, patat en iets onbestendigs in bladerdeeg. Prima binnen te houden, begrijp me niet verkeerd, maar toch. Bijzonder.

Oh ja. En dan was het ook de week waarin dat ene, nieuwe avontuur begon: de Master Educational Needs. Woensdag voorbereiden, gisteren en vandaag lessen, praatrondes en een heuse masterclass. Heel eerlijk: het duizelde me woensdag wel toen ik me door alle documenten, artikelen, boeken en filmpjes heen probeerde te worstelen. Maar vrijdag zaten we dan bij elkaar op de hogeschool in Zwolle: twaalf vrouwen, twee mannen en één coach. En toen veranderde dat gevoel in een engige euforie die ik normaliter alleen bij Buitenkunst voel.

Fucking hell, ik doe een Master!, dacht ik op een gegeven moment, en ik begon een beetje te zweven, terwijl ik mijn zakdoek zocht. Ik vroeg me ook af hoeveel masters ik in mijn leven nog zou kunnen doen, want het was toch wel erg leuk en, nou, euh…misschien dat ik voor nu dan die twee modules die ik alletwee geweldig vond ook tegelijk kon volgen en… Ja. Oké. Daar schoot ik een beetje door.

Maar toch. Vanmiddag gingen we lunchen met onze ‘klas’, na een fantastische ochtend waarin ik oud-collega I. tegen het lijf liep en ook collega M. van de buurlocatie. Beide doen ze dezelfde master als ik, maar dan met een andere afstudeerrichting. Wie weet wat we elkaar later nog te vertellen hebben. We luisterden met alle studenten samen naar een masterclass over miscommunicatie, waarbij veel gelachen werd en we leerden ook nog eventjes driestemmig een Beatle-liedje zingen.

En toen dus die door de hogeschool prima verzorgde lunch. Papieren zakjes met diverse broodjes. We gooiden de inhoud, die netjes verpakt was, op tafel bij elkaar. ‘Wil jij mijn broodje gezond?’ vroeg medestudent E. Ik knikte. Gaf haar mijn bruine broodje cervelaat. Ik keek links. Ik keek rechts. En ik zag dat het om te beginnen in ieder geval ongelooflijk goed was.
Yes we can!

Leave a Reply

Your email address will not be published.