Retour

Op een dag had Mara een nieuw huis. Een heel fraai, rood, klein huisje op de Noorse prairie, met schapen als buren en de zee in de verte. Ik was zo blij, misschien wel bijna net zo blij als zij was, omdat ik wist dat ze het zo graag wilde en ik het haar zo enorm gunde dat ze het kreeg.

Awel. Tot zover deze emoosjoneele diarree. Al moet het soms even. Omdat het toch minstens nog een maandje of wat gaat duren eer we weer eens fijn in ons Kleenex-standje kunnen schieten. Eye to eye, dan. Maar goed. Het huis. Met de schapen. De Evil Garden. De eindeloze luchten met die rotsen die daartegen afsteken.

Ik stuurde een kaartje. Iets met een poes erop, want ik houd ervan om een kaartje te sturen met een poes erop. Ik zette er iets in wat vast weer klef en anders klam of kledderig was. (Niezogek dat Kleenex ook met een ‘K’ is. Bedenk ik nu tussendoor.) Ik wilde weer de eerste zijn die een kaartje deed belanden in een nieuwe brievenbus. ‘Yay!’ deed ik zachtjes in mezelf, toen ik het kaartje op de bus deed. Dat was een week of zes geleden.

Ik kreeg ‘m van de week net zo hard terug. Nou moe. Eigenlijk was ik best nieuwsgierig naar wat ik erin gekledderd had. Maar ik heb niet gekeken. Ik hoor het over een poosje wel. Als-ie WEL is aangekomen, want je denkt toch niet dat ik zo snel opgeef. Ook al ben ik nu wellicht de laatste met ‘Veel geluk in je nieuwe huis et cetera.’

(Het schijnt overigens wel te schelen dat Mara nu een naambordje op de brievenbus heeft geplakt.)

Ze konden er niet eens een reden voor verzinnen, voor dat retour zenden. Dus. Rare Noren.

Ze konden er niet eens een reden voor verzinnen, voor dat retour zenden. Dus. Rare Noren.

2 thoughts on “Retour

Leave a Reply

Your email address will not be published.