Singing a song

Dit jaar ga ik het misschien wel heel anders doen. Dat dacht ik, hè. Vrijdagmiddag. Toen ik alle kampeerspullen weer bij elkaar raapte en de auto vervolgens richting Elp stuurde. Klaar voor weer een weekendje Buitenkunst, wat zoveel betekent als: heftig buitenspelen voor kinderen van alle leeftijden, en wie daar het woordje ‘kunst’ aan wil verbinden, omdat de kwasten, boetseerklei en partituren je het hele weekend om de oren vliegen…
bk-liedjes

Misschien, zo bedacht ik, zou ik dit jaar dan wel een keertje iets met dans doen. Of iets met theater. Beetje tekenen. Geen muziek. Niet zingen. En jawel, op vrijdagavond werden fantastische workshops aangekondigd voor de dag erop. Schrijven zonder nadenken, onderzoeken van kleuren in de natuur…ik ging er kunstig van zuchten. En vond mezelf de volgende ochtend terug bij docente Ines. Om twee popliedjes driestemmig in te studeren.

bk-keuze

De zondag, dan. Er was iets met wezens bouwen in het bos. Paarden van Troje, die enkel geschilderd mochten worden door kunstenaars met kloten. Hoeveel kun je van waxinelichtjes boetseren, en op een dusdanige wijze dat je het lichtje er niet meer in herkent? Daar was die grijns weer, dat verzaligde ten hemel blikken. En toen die Vlaamse. Die een Requiem in D Mineur wilde doen. ‘Pie Jesu’. Het werd een requiem voor elke mogelijk andere workshop. Ik hing het hoofd gelaten in mijn nek.

bk-avond

Ik luisterde die avond bij de flakkerende fakkels nog wel naar het programma voor de maandag, en natuurlijk hoorde ik wel van ‘schilderen van bloemen voor mannen’ en het boetseren van een gipsen beeldje rond een vinger. Het kwam wel binnen, hoor, dat theater met stem, en het schrijven van teksten voor Tinder. Maar ach. Ik gaf me over. Definitief en geheel. Ik wist waar ik me zou vinden. Vierstemmig. Iets met de zus van Mendelssohn en veel halve noten, om ten volle, voor vierhonderd procent van te genieten.

Leave a Reply

Your email address will not be published.