Van Canada via Denemarken naar Zwolle

Het kiezen van een Master op het gebied van ‘Educational Needs’ is nog een best gedoe. Wil je gedragsspecialist worden, of vind je innoveren leuk? Ga je leerlingen met dyslexie helpen, of je toch liever verdiepen in het jonge kind? Misschien toch iets met computers…en dan die ene of die andere richting?Uiteindelijk was die keuze voor mij niet zo heel moeilijk, al heb ik er wel een paar dagen over gedubd. Mijn Master heet ‘gepersonaliseerd en toekomstgericht leren’, wat een hele dure mond vol is voor: ‘probeer die leerlingen maar eens aan het werk te krijgen, en dan graag wel met de modernste middelen’.

Enfin. Dan hèb je dat gekozen, en dan bèn je enthousiast begonnen, en dan moet je ineens wéér kiezen. Je moet namelijk ‘op reis’. Of niet. Maar in dat laatste geval moet je wel heel ‘internationaal thuisblijven’. Volgt u het nog? Nee, ik bijna ook niet meer. Gelukkig was er vanavond een voorlichtingsavond over de verplichte internationaliseringsactiviteit. Ja. Alweer een mond vol.

Eerst luisterden we met zijn allen naar de pitches van verschillende ‘reisleiders’ die ons zouden kunnen vergezellen naar verre oorden als Oostenrijk, Denemarken, Polen, de VS (New York!), Canada en een bijzonder oord als Zwolle. Daarna konden we drie oorden kiezen en daarover meer informatie vergaren in een aangrenzend lokaal. Medestudent E. en ik keken elkaar aan met opgetrokken wenkbrauwen. Oud-collega I., aan de andere kant van het gangpad, had eenzelfde uitdrukking.

Awel. E. en ik begonnen met ‘Zwolle’. In deze stad, op de hogeschool zelf, zouden we op een hyperfijne en moderne manier gaan communiceren met een stelletje Finnen. De technische termen vlogen me om de oren, net als het vele Engels dat uiteraard gebruikt moest worden. Medestudent E. tuurde intens naar haar blaadje, ik tuurde al even intens naar de juf. Dit leek me eerlijk gezegd al machtig lastig, maar wel erg mooi.

Daarna ‘naar Canada’. De Niagara Falls stroomden al van het scherm af, en de juf in dit lokaal begon op hoog tempo alle heerlijkheden van de reis op te sommen, die niet alleen bezoekjes aan het ministerie en verschillende scholen behelsden, maar er zou ook geshopt worden en als het even kon, werd het niet alleen Toronto, maar ook nog Ottowa. Een diepe zucht ontsnapte me. Als ik op tijd een paspoort wilde hebben, zou ik het deze week nog moeten bestellen.

En toen, omdat het onontkoombaar leek, nog even ‘naar Denemarken’. De reisleiders wisselden elkaar af in enthousiasme, en zo, met de kaart van mijn allerliefste vakantieland op de achtergrond, begon ik alvast wat weg te dromen. Er was iets met ‘outdoor education’, wat mij met mijn adhd-natuur wel aanstaat, en iets met onhandelbare jongens die een-op-een onderwezen werden. En dan ‘onze’ appartementjes op een reepje land aan een eindeloos fjord.

Van Zwolle via Denemarken, of toch andersom? Het duizelt me op vele fronten. Ik heb geen idee waar ik heen wil, en al helemaal niet waarom. Misschien moet ik maar gewoon gaan iene-miene-mutten, en liefst niet al te lang. In verband met dat paspoort enzo.

Reismenu

2 thoughts on “Van Canada via Denemarken naar Zwolle

Leave a Reply

Your email address will not be published.