Verrassings

Een tuin is een droom van/voor velen. De man en ik horen natuurlijk ook bij die velen, maar toch met enige reserve en uitleg. Wij dromen namelijk van een tuin vol bloemen, vruchten, kort gras met madeliefjes, een boompje hier en daar, wat zoemende en fladderende beestjes, soezende katten…kruiden… En dat alles zomaar vanzelf. De hele zomer lang. Zeg maar.

Maar ja. Onze tuin is eerder een boze droom vol akkerwinde en zevenblad, paardenbloemen en een fruitboompje met schimmel hier en een rupsenplaag daar. De katten soezen er heerlijk, maar het liefst boven op plantjes die plat niet het meest tot hun recht komen en de kruiden die ik het liefst wil kweken, komen nooit boven de grond.

Een regelrechte nachtmerrie is de moestuin, een plek waar kabouters en trollen samen met de slakken de wildste horrorscenario’s verzinnen (en uitvoeren). Dat past daar mooi, zo tussen het straatgras en de vermolmde, scheefgezakte hekjes in. Onder een verlaten, half in het zand stekende riek vermoed ik agrarische misdaad van het ergste soort. Ik kom er, kortom, liever niet.

Iets wat ik vandaag toch wel deed. Onder een junizonnetje lijkt alles beter. Ik spitte zelfs de grond en trok voor de vorm wat onkruid weg. Ik ontdekte dat de kabouters blijkbaar toch wat wilden eten bij het smeden van al die snode tuinplannen bij het schijnsel van de maan, maar vannacht bijten ze mooi op een al dan niet vermolmd houtje. Deze aardbeien, waarvan ik het bestaan al een jaar niet (meer) vermoedde, heb ik lekker zelf opgegeten.

One thought on “Verrassings

Leave a Reply

Your email address will not be published.