Wandelen tegen donderbuien

Er was maar weinig beweging in te krijgen, in de man en mij. Hij kraakte en piepte, ik snotterde en zuchtte. We bekeken op vrijdagavond het weerbericht en konden steevast een grijns niet onderdrukken wanneer er een wolkje met wat druppels op ons scherm verscheen. ‘Dat wordt bankhangen!’ spraken we dan met hangende wenkbrauwen en intussen schikten we alvast kussens, katten en koffie in de gewenste stand.

Maar. Na een weekje waarin de bacillen nog even heftiger dan ooit in de aanval gingen, begon er langzaam weer wat zon aan de horizon te gloren. Er kwam iets minder zin in duf onder de dekens. Iets meer trek in frisse lucht. En actie. Wellicht iets verder dan de plaatselijke supermarkt of iets weidser dan de Aalden Rondomme.

We reden richting Oude Willem, waar ik in vrolijke verbijstering moeiteloos langs herberg ‘Het Volle Leven’ reed waar ik ooit drie kwartier naar zocht. Vooruit. Het was toen donker. Later ben ik er nog eens geweest, met oud-collega S., maar of ik het toen niet zo snel kon vinden, weet ik eerlijk gezegd niet meer. Het zal wel aan ons destijds oeverloos geouwehoer hebben gelegen. Wat ik nog wèl weet, is dat het eten goed was.

Maar ik dwaal af. We gingen er lopen. Ook al was het kleddernat. En de man mopperde dat zijn schoenen niet meer waterdicht waren. En ik jubelde dat die van mij geen druppel doorlieten. Echt een pré, zeker nadat ik met volle overtuiging midden in een sloot sprong. Eróver bleek een brug of wat te ver.

Toch bleek ook dat de pret niet te drukken en na afloop keken we alvast een week vooruit. Naar wanneer we opnieuw zouden gaan wandelen. Iets minder nat, dat wel. Maar minstens even mooi. Rond Gasteren, ‘ergens rechts van Assen’. Of was het links? Ik viel van mijn geloof en liet Google Maps mij leiden.

En we genoten. Van de uitzichten. Van de weer opgedane energie. Van de kadans, die ervoor zorgt dat alle kwalijke gedachten als sneeuw voor de zon verdwijnen. En dat was net op tijd. In de map ‘concepten’ stak al een paar dagen een kladblog over het fenomeen ‘klagen’. En hoewel een heuse blowsabella natuurlijk bekend is om haar onredelijke gedonder, vind ik persoonlijk dat we er nog wel even mee kunnen wachten…

...tsja, hier hielp geen huppelde meer aan...

…tsja, hier hielp geen huppeltje meer aan…

Leave a Reply

Your email address will not be published.