Zon, zee en zure haring

Gisteren was een heerlijke dag. Vooruit, het regende bij vlagen en bakken, maar van een code oranje hadden we hier geen last. Op tijd je regenbroek aan, is het devies en daar moet je het dan maar gewoon mee doen. Ik deed dat niet, gisterenochtend, op tijd die regenbroek, waardoor ik op een afstand van nog geen 400 meter drijfnat het Karmsund Folkemuseum bereikte, maar ach, ik had daar tijd en ruimte genoeg om weer op te drogen.

Even staren over het water...

Even staren over het water…

Vandaag leek het anders te worden. Een zonnetje dat zich half achter een wolkje zou verschuilen, zei Buienradar. Geen regen. Een prachtdag om de ferry te nemen naar een eiland een heel stuk verderop. Er zouden veel vogels zitten, en er was veel ‘streetart’, al kon je van straten op het schaarsbewoonde eiland niet echt spreken. ‘Ga je mee?’ vroeg ik Mara, maar ze wist het nog niet. We zouden vanmorgen nog wel even sms’en.

Zonnige selfie met bruggetje en berg.

Zonnige selfie met bruggetje en berg.

Ze deed het toch liever niet, was haar bericht. Een hele dag in de winter op dat eiland was niet haar idee van fun. ‘Euh,’ mompelde ik en ik tikte terug dat ik ook niet ging. De ferry had technische problemen en zwemmen is wel een heel erg eind. Misschien konden we ergens wel wandelen. ‘Rondje Eivindsvatnet?’ kwam terug, ‘Kl 12?’ Ik moest lachen. Mijn cursus Deens blijkt ook in Noorwegen van pas te komen. Dat rondje wil ik wel lopen. Klokken 12. Ik sta op tijd aan de straat.

Weer een fijn zitje om even zonnig te zitten zwetsen.

Weer een fijn zitje om even zonnig te zitten zwetsen.

De Toyota van Mara reed om 5 over 12 voor. Ik stapte in. ‘We kúnnen dat zompige rondje lopen,’ begon ze. Ik keek opzij. ‘Of we doen iets anders.’ Iets anders werd het. Het werd Avaldsnes. Het voormalig koperwingebied op Karmøy, een eiland waar Mara tot vorig jaar woonde, in haar oude, rode huisje aan de kabbelende zee. Ik was in dàt specifieke gebied nog niet geweest: een verrassing om iedere hoek. Weer een stroompje, weer een ander uitzicht op zee. Schitterende stenen. Piepkleine, tere schelpen. Een plan werd een beter plan werd een fantastisch plan. Omdat dat ook altijd nog kan.

Ik zou er ook zuur van worden...

Ik zou er ook zuur van worden…

En als bonus gingen we ook nog even shoppen. In de kringloopwinkel. Waar ik deze prachtige haringpot niet meenam. Iets met een heel kleine koffer en veel voorbedachte rade…

Leave a Reply

Your email address will not be published.